15.8.12

Μουσείο Ακρόπολης-Αρχαϊκά Χρώματα

Οικογενειακά παιχνίδια «Αρχαϊκά Χρώματα»

Στο πλαίσιο της δράσης «Αρχαϊκά Χρώματα», το Μουσείο προσκαλεί τις οικογένειες με τα παιδιά τους να ανακαλύψουν τα αρχαϊκά χρώματα μέσα από τρία παιχνίδια:

1. Το παιχνίδι αναζήτησης λεπτομερειών στα αρχαϊκά γλυπτά, εκεί όπου σώζεται το χρώμα τους.
2. Την κασετίνα ζωγραφικής που περιέχει πραγματικά ορυκτά χρώματα και αντίστοιχα μολύβια για να χρωματίζουν τα παιδιά το σχέδιο της Πεπλοφόρου.
3. Το DOMINO με συνδυασμούς σε ελεύθερη χρωματική απόδοση από τα σχέδια που διακοσμούσαν ρούχα και σκουλαρίκια των κορών της αρχαϊκής εποχής.
Για περισσότερες πληροφορίες:

31.5.12

Αύξηση των εισπνεόμενων ουσιών στην Ελλάδα

Στασιμότητα στη χρήση ναρκωτικών μεταξύ των Ευρωπαίων εφήβων

Λισσαβόνα, Πορτογαλία

Σημάδια σταθεροποίησης παρουσιάζουν τα ποσοστά χρήση ναρκωτικών ουσιών μεταξύ των εφήβων στην Ευρώπη, μετά την αύξηση που είχε καταγραφεί πριν από 10 χρόνια, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθηση Ναρκωτικών και Τοξικομανίας.

Τα στοιχεία, αφορούν δείγμα περισσότερων από 100.000 εφήβων 15 και 16 ετών από το Σχέδιο Πανευρωπαϊκής Έρευνας για το αλκοόλ και τα ναρκωτικά στους σχολικούς κύκλους (ESPAD), η οποία γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια από το 1995, και «δείχνουν ότι η χρήση παράνομων ναρκωτικών ουσιών που παρατηρήθηκε σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα μεταξύ του 1995 και του 2003 έχει σταθεροποιηθεί».

Ως εκ τούτου ο μέσος όρος της χρήσης των ουσιών αυτών παρέμεινε ο ίδιος στο 18% μεταξύ του 2007 και του 2011, έναντι 11% που ήταν το 1995 και 20% το 2003.

«Η μεγάλη πλειοψηφία των νεαρών μαθητών που ερωτήθηκαν το 2011 και που είχε ήδη δοκιμάσει μια παράνομη ναρκωτική ουσία, είχε κάνει χρήση κάνναβης», διευκρινίζεται στην έκθεση. Κατά μέσον όρο, το 17% των μαθητών δήλωσε ότι έχει κάνει χρήση κάνναβης, το 13% στη διάρκεια των τελευταίων 30 ημερών και το 7% στη διάρκεια του μήνα που πέρασε. Τα στοιχεία αυτά παραμένουν σταθερά σε σχέση με το 2007.

Η έκθεση όμως «αποκαλύπτει επίσης μια μείωση στην 'περιστασιακή υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ' (πέντε ποτήρια ή περισσότερα)», υπογραμμίζει το Παρατηρητήριο το οποίο εδρεύει στη Λισσαβόνα.

«Η θεαματική αύξηση αυτού του είδους κατανάλωσης αλκοόλ μεταξύ των κοριτσιών, η οποία παρατηρήθηκε μεταξύ των ερευνών του 2003 και του 2007 (29% ως 41%), μειώθηκε ελαφρά το 2011 στο 38%», σημειώνει το Παρατηρητήριο. Το ποσοστό αυτό μειώθηκε από 45 σε 43% μεταξύ των αγοριών.

Συνολικά η έρευνα αυτή δείχνει ότι το 79% των εφήβων μαθητών κατανάλωσαν αλκοόλ κατά τη διάρκεια των 12 τελευταίων μηνών και το 57% κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 ημερών. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι «συνεχίζονται οι ελαφρές μειώσεις που παρατηρούνται από το 2003».

«Δυστυχώς, η συνολική τάση όσον αφορά το κάπνισμα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 ημερών στις χώρες που μετείχαν στην έρευνα παρέμεινε η ίδια μεταξύ του 2007 και του 2011, μετά τις μειώσεις που είχαν παρατηρηθεί μεταξύ του 1999 (35%) και του 2007 (28%)», υπογραμμίζει ωστόσο η ευρωπαϊκή υπηρεσία, επισημαίνοντας «πολύ μεγάλες αυξήσεις στην Πορτογαλία και το Μονακό».

«Φλερτάρουν» με τις παράνομες ουσίες οι Έλληνες έφηβοι
Οι μαθητές ηλικίας 15-16 ετών της Ελλάδας αναφέρουν σε χαμηλότερο ποσοστό ότι κάπνισαν τον τελευταίο μήνα πριν από την έρευνα (21% έναντι 28%) συγκριτικά με το μέσο όρο των χωρών της έρευνας. Αντιθέτως, υψηλότερα είναι τα ποσοστά των μαθητών αυτής της ηλικίας στην Ελλάδα που έχουν κάνει χρήση εισπνεόμενων ουσιών (14% έναντι 9% μέσος όρος ESPAD), όπως επίσης και χρήση ηρεμιστικών ή υπνωτικών χωρίς τη σύσταση γιατρού (9% έναντι 6%).

Όσον αφορά το αλκοόλ, ιδιαίτερα επισημαίνεται η μεγάλη διαφορά των μαθητών 15-16 ετών της Ελλάδας από τους συνομηλίκους τους της έρευνας ESPAD στην κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών τουλάχιστον μία φορά τον τελευταίο μήνα, καθώς κατατάσσονται στις 4 χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά της έρευνας. Εντούτοις, η υπερβολική χρήση αλκοόλ (5 ή και περισσότερα ποτά στη σειρά) αναφέρθηκε από σχεδόν παρόμοιο ποσοστό μαθητών αυτής της ηλικίας της χώρας μας (45%) συγκριτικά με το μέσο όρο της έρευνας ESPAD (39%). Επίσης, οι μαθητές 15-16 ετών στην Ελλάδα φαίνεται να καταναλώνουν ποτά χαμηλότερης περιεκτικότητας σε αλκοόλ από ό,τι κατά μέσο όρο οι συνομήλικοί τους στις χώρες της έρευνας.
Συγκριτικά με το μέσο όρο των χωρών της έρευνας, χαμηλότερο είναι το ποσοστό των μαθητών ηλικίας 15-16 ετών της Ελλάδας που έχουν κάνει χρήση κάνναβης (17% μέσος όρος ESPAD έναντι 8% Ελλάδας), ενώ σε παρόμοιο ποσοστό έχουν κάνει χρήση οποιασδήποτε παράνομης ουσίας εκτός από κάνναβης (ηρωίνης, κοκαΐνης, αμφεταμίνες, κρακ, έκσταση, LSD, μαγικά μανιτάρια, GHB) τουλάχιστον 1 φορά στη ζωή τους (6% και 5%, αντίστοιχα).
Σε γενικές γραμμές, τα αποτελέσματα της Ευρωπαϊκής Έκθεσης ESPAD 2011 για την Ελλάδα αναδεικνύουν την ανάγκη για παρεμβάσεις πρόληψης στους μαθητές 15-16 ετών αναφορικά με τη χρήση αλκοόλ, ηρεμιστικών/υπνωτικών χωρίς τη σύσταση γιατρού, όπως και με τη χρήση εισπνεόμενων ουσιών.

health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

22.4.12

Παιδική Βιβλιοθήκη Εθνικού Κήπου

Εντός Εθνικού Κήπου, Είσοδος Ηρώδου Αττικού - Λεωφ. Αμαλίας,

Αθήνα,
Τηλέφωνο: 210 3236503

Υπάρχουν δύο αναγνωστήρια με περίπου 6.000 βιβλία, μία αίθουσα παραμυθιού και μουσικής ακρόασης, και ένας προθάλαμος για την πρώτη επαφή με τις δραστηριότητες και το υλικό.

Επιπλέον, το πρώτο Σάββατο κάθε μήνα η αφηγηματική ομάδα «Παραμυθοσέντουκο» καλωσορίζει το μήνα που έρχεται με αφηγήσεις λαϊκών ελληνικών παραμυθιών, συνοδεία ζωντανής μουσικής ειδικά γραμμένη για τα παραμύθια.

Λειτουργεί καθημερινά 9:00 - 15:00 εκτός Κυριακής και Δευτέρας

http://www.paidorama.com/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B5%CF%82/%CE%A0%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7-%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%9A%CE%AE%CF%80%CE%BF%CF%85/View-details.html

4.3.12

Καθιέρωση της 6ης Μαρτίου ως Πανελλήνια Σχολική Ημέρα κατά της Βίας στο Σχολείο

Το Υπουργείο Παιδείας, ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένο σε θέματα ενδοσχολικής βίας, καθιέρωσε την 6η Μαρτίου ως Πανελλήνια Σχολική Ημέρα κατά της Βίας στο Σχολείο.

Η ημέρα αυτή αποτελεί μια αφορμή για εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς σχολείων όλης της χώρας να ανταλλάξουν σκέψεις, πληροφορίες και ιδέες και να ενεργοποιηθούν με δράσεις ευαισθητοποίησης για την πρόληψη και αντιμετώπιση της σχολικής βίας και του εκφοβισμού που εκδηλώνεται μεταξύ και εναντίον των μαθητών, ώστε να περιοριστούν οι δίαυλοι εκδήλωσης της βίας στη ζωή των ανηλίκων και να αποτραπούν οι αρνητικές συνέπειες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

http://epsype.blogspot.com/2012/03/6_01.html




19.2.12

Στέλιος Ράμφος: «Η Ελλάδα της κρίσης έχει το άγχος του μαθητή»

Το απόγευμα της Πέμπτης 16 Φεβρουαρίου 2012, η αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είχε γεμίσει μια ώρα πριν από την έναρξη της διάλεξής του στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Megaron Plus. Το ίδιο συνέβη και με την αίθουσα «Νίκος Σκαλκώτας» στην οποία το κοινό παρακολούθησε (συνολικά πάνω από 900 άτομα) τον Στέλιο Ράμφο σε ζωντανή αναμετάδοση να μιλά για την εξαιρετικά προβληματική σχέση που έχουμε ως κοινωνία με τον χρόνο. Στη διάλεξή του με τίτλο «Time out: η ελληνική αίσθηση του χρόνου», ο φιλόσοφος και συγγραφέας προσπάθησε να αναλύσει τους λόγους που κρατούν κατά την γνώμη του την Ελλάδα εκτός ιστορικότητος, μέσα ακριβώς από την αίσθηση που έχουμε ως λαός για τον χρόνο.


«Για μια ακόμη φορά βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση. Οχι εξαιτίας φυσικών καταστροφών ή πολιτικών ατυχημάτων. Αυτή τη φορά, μετά από 40 χρόνια άπλετης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, πρωτοφανών ελευθεριών, οικονομικής ευημερίας μέσα στο ασφαλές πλαίσιο της Ε.Ε., ο λόγος της δοκιμασίας μας, πέρα από τις διεθνείς διαστάσεις αυτής της κρίσης, είναι κυριαρχικά οι δικές μας επιλογές και πράξεις. Τώρα δεν υπάρχουν εξωτερικοί εχθροί. Πρέπει τώρα να νικήσουμε τον κακό εαυτό μας με ένα και μόνον όπλο: τη σοφία του πόνου. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να τραβήξουμε για να πετύχουμε. Θέλουμε μια νέα εικόνα εαυτού σ' έναν δρόμο καθάρσιας προκοπής» για να τοποθετηθούμε σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει.

Η κρίση είναι πρώτα πνευματική και μετά οικονομική

Με αυτήν την «εικόνα εαυτού», πρότεινε ο Στέλιος Ράμφος που γυρόφερνε συνεχώς τη σκηνή, «πρέπει να εννοούμε μια ενότητα συνειδήσεως» που επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την αίσθηση της διάρκειας και της εν γένει σχέσης που έχει ένας λαός με το χρόνο, την ιστορικότητά του. Η Ελλάδα, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, «είναι εκτός ιστορικότητος» επειδή ως λαός και κατ' επέκτασιν ως άτομα έχουμε «προβληματική σχέση με τον χρόνο». Αυτός, εξήγησε, είναι ο λόγος που έχουμε πρόβλημα με τις πράξεις και τις αποφάσεις. «Αν οι άνθρωποι είναι αυτό που πράττουν, μέσα στον χρόνο δημιουργούν τον εαυτό τους. Αν ταυτοχρόνως είμαστε και ό,τι παθαίνουμε από εκεί πρέπει να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε».

«Βιώνουμε μια κρίση πρωτίστως πνευματική και δευτερευόντως οικονομική» τόνισε ο Ράμφος. «Η πνευματικότητα του προβλήματος φαίνεται, στο βάθος, από την τεράστια κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος, δεν έχουμε να κάνουμε με τις συνήθεις καχυποψίες» μέσα σε μια «δημοκρατία χαλαρότητος». «Η κρίση εμπιστοσύνης έχει να κάνει με μια βαθύτερη κρίση νοήματος. Το κενό αυτό του νοήματος και οι απαντήσεις που δεν υπάρχουν οδηγούν σε πραγματικότητες καταστροφής και το μηδέν» κάτι που είδαμε τόσο τον Δεκέμβριο του 2008 όσο και στο πρόσφατο σκηνικό πολέμου στο κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας. «Πρέπει να εκτιμήσουμε σοβαρά τις διαστάσεις του μηδενισμού που έχουν να κάνουν με την κενότητα του νοήματος, ό,τι προέρχεται δηλαδή από την διαταραγμένη σχέση μας με τον χρόνο».

Ο Ράμφος έδωσε σε αυτό το «πρόβλημα του χρόνου» ξεκάθαρα πολιτισμικές προεκτάσεις. Παρομοίασε τη χώρα μας με έναν αγχωμένο μαθητή ένα βράδυ πριν τις πανελλήνιες εξετάσεις. «Υπάρχει ο χρόνος ο αντικειμενικός, ο μετρήσιμος. Υπάρχει όμως και ένας εσωτερικός χρόνος που έχει να κάνει με τη συνείδηση, ο χρόνος των πολιτισμών και των ψυχών. Εμένα αυτός με ενδιαφέρει. Το άγχος του μαθητή είναι εν προκειμένω ο εσωτερικός χρόνος. Πρέπει να δούμε την κρίση ως πολιτισμική πραγματικότητα. Η Ελλάδα έχει το άγχος του μαθητή. Ολες οι κοινωνίες της Ανατολής είχαν προβληματική σχέση με τον χρόνο. Οποτε θέλησαν να εκσυγχρονιστούν αναζήτησαν την ένταξή τους στο χρονικό συνεχές της Δύσης» επεσήμανε.

«Στην κοινωνία μας ο χρόνος είναι κλειστός, έχει από πίσω μια μεγάλη ιστορία και πάντα θεμελιώνεται στην οικογένεια που αποδέχεται την πραγματικότητα μόνο στο πλαίσιο της οικείας, ως μια ατέρμονη αναπαραγωγή των βιωμάτων. Η τάση μιας τέτοιας κουλτούρας είναι μία: μετατρέπει συνεχώς τον χρόνο σε χώρο για να αποκλείσει τους καινούργιους χρόνους, είναι η εγγύηση ότι δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Η τάση μας, το προβληματικό σημείο του πολιτισμού μας είναι η ανάγκη του εξοβελισμού της κινήσεως του χρόνου. Οι κοινωνίες που αντιστέκονται στους εκσυγχρονισμούς είναι οι κοινωνίες που μετατρέπουν τον χρόνο σε χώρο».

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=444278

19.12.11

«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»

Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS


Της Μαριλης Μαργωμενου

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ' την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».

Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ' εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».

Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. «Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει. «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ' αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.

Στέκονται και κοιτάζουν
Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι' αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. «Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ' εμάς.

«Εβγαινα απ' το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. «Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ' ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ' αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ...». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει». Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. «Το κρατούσε απ' το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_18/12/2011_466572