«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»

Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS


Της Μαριλης Μαργωμενου

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ' την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».

Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ' εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».

Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. «Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει. «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ' αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.

Στέκονται και κοιτάζουν

Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι' αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. «Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ' εμάς.

«Εβγαινα απ' το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. «Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ' ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ' αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ...». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει». Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. «Το κρατούσε απ' το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_18/12/2011_466572

Καταπολεμώντας την Παιδική Φτώχεια

Των Laszlo Andor και Philippe Courard

Η περίοδος ύφεσης έχει τελειώσει, ωστόσο διανύουμε περίοδο όπου η οικονομική κρίση ενδέχεται να δημιουργήσει περαιτέρω κοινωνικές κρίσεις. Όπως και οι οικονομικές κρίσεις, οι κοινωνικές κρίσεις δεν περιορίζονται πλέον σε τοπικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, προκύπτει η ανάγκη για διάλογο και χάραξη στρατηγικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο με στόχο την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης απειλής.

Ο Lazlo Andor
Αφήνοντας πίσω τους τα χρόνια της δημοσιονομικής επέκτασης, οι κυβερνήσεις προσπαθούν τώρα να ενοποιήσουν την κατάστασή τους. Οι περικοπές σε προβλεπόμενες ή παρούσες δαπάνες απειλούν τα σχολεία, τις υγειονομικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες προστασίας παιδιών και την περιφερειακή ανάπτυξη. Κατά συνέπεια, ενώ ήδη σημειώνεται άνοδος του ΑΕΠ και η ανεργία σύντομα θα αρχίσει να μειώνεται, επικρατεί όλο και περισσότερη ανησυχία για τις συνθήκες διαβίωσης όσων λαμβάνουν υποστήριξη, ή εξαρτώνται από κοινωνικές υπηρεσίες ή από την πρόνοια γενικότερα.

Όταν η ανεργία βρίσκεται στα ύψη και οι δημόσιες δαπάνες σε επιδόματα και κοινωνικές υπηρεσίες μειώνονται, οι πολυμελείς οικογένειες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας. Οι δυνατότητες αξιοπρεπούς διαβίωσης παύουν να υφίστανται, ειδικά σε ζώνες βιομηχανικής κατάρρευσης και υπανάπτυξης, καθώς και σε περιοχές όπου διαμένουν σε μεγάλο ποσοστό μετανάστες ή εθνικές μειονότητες. Τα παιδιά μεγαλώνουν με μεγάλες στερήσεις και διαφαίνεται ο κίνδυνος δημιουργίας μίας χαμένης γενιάς.

Επομένως, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να τεθεί η παιδική φτώχεια στην κορυφή των προτεραιοτήτων της Βελγικής Προεδρίας της ΕΕ. Στις 2-3 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στο Marche-en-Famenne του Βελγίου διάσκεψη με τη συμμετοχή ειδικών, ιθυνόντων και κοινωνικών λειτουργών που ασχολούνται με την παιδική φροντίδα και ευημερία. Στόχος της διάσκεψης ήταν να ενισχυθούν οι δεσμεύσεις για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας και για την προώθηση της ευημερίας των παιδιών.

Η διάσκεψη αποτέλεσε ορόσημο στη μάχη ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οργανώθηκε από τη Βελγική Προεδρία και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η υιοθέτηση πρότασης για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας και την προώθηση της ευημερίας των παιδιών μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2011, θα συνεισφέρει στον κοινό στόχο για την εξάλειψη της φτώχειας.

Στην Ευρώπη ζουν πάνω από 100 εκατομμύρια άτομα ηλικίας κάτω των 18 ετών. Περίπου 20% αυτών κινδυνεύει από τη φτώχεια. Τα ποσοστά κυμαίνονται από 12% και χαμηλότερα σε Δανία, Φινλανδία, Σουηδία, Κύπρο, Σλοβενία, Γερμανία, έως 22-23% σε Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα, Ιταλία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία και Ισπανία. Υπάρχουν επίσης μεγάλες διαφορές μέσα στις ίδιες τις χώρες: για παράδειγμα στην Εσθονία, τα παιδιά που ζουν σε αγροτικές περιοχές πλήττονται από τη φτώχεια σε διπλάσιο ποσοστό σε σχέση με τα παιδιά σε αστικά κέντρα.

Ο Philippe Courard
Ο όρος «κοινωνικός αποκλεισμός» αναφέρεται σε σοβαρές περιπτώσεις. Η έμφαση στην ανάγκη αλληλεγγύης, δεν αφορά σε αρωγή ή φιλανθρωπία. Η εξάλειψη της παιδικής φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού πρέπει να θεωρηθεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, εφόσον επιδιώκουμε τη βελτίωση της κατάστασης.

Η παγίδα της φτώχειας αποτελεί πραγματικότητα και ο μόνος τρόπος να αποτρέψουμε μελλοντικές γενιές φτωχών ενηλίκων που δυσπραγούν είναι να προσφέρουμε άμεσα στα παιδιά τους καλύτερη ζωή. Ένα παιδί που ζει σε ένα πυκνοκατοικημένο σπίτι, σε μολυσμένο περιβάλλον, ενδέχεται να τρέφεται λιγότερο υγιεινά και να έχει χαμηλότερες επιδόσεις στο σχολείο. Η επαρκής στέγαση και το οικογενειακό εισόδημα, η ποιοτική υγειονομική περίθαλψη και η οικογενειακή υποστήριξη αποτελούν απαραίτητα στοιχεία ώστε να νιώθουν τα παιδιά ασφάλεια και να διασφαλίζεται καλύτερο μέλλον για αυτά.

Η Ευρώπη λαμβάνει δράση σε πολιτικό, νομοθετικό και οικονομικό επίπεδο. Η στρατηγική «Ευρώπη 2020» έθεσε ως στόχο να βγάλει τουλάχιστον 20 εκατομμύρια Ευρωπαίους από τη φτώχεια μέσα στην επόμενη δεκαετία. Αυτός ο στόχος βασίζεται στην ειλικρινή δέσμευση όλων των κρατών μελών της ΕΕ για μια πιο δίκαιη και ενοποιημένη ΕΕ. Η μάχη ενάντια στην παιδική φτώχεια βρίσκεται στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Η ανάπτυξη πρέπει να αποκατασταθεί αλλά η οικονομική ανάπτυξη δε θα εξαλείψει από μόνη της την παιδική φτώχεια. Πρέπει να παρέχουμε συστηματικά τις κατάλληλες υπηρεσίες και τα συστήματα προστασίας.

Η εξάλειψη της φτώχειας στην Ευρώπη δεν αποτελεί άπιαστο όνειρο. Έχουμε στη διάθεσή μας αποτελεσματικά όργανα τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο παρέχει χρηματοδοτήσεις ύψους 2 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως σε εθνικά προγράμματα που έχουν σκοπό να στηρίξουν την κοινωνική ενσωμάτωση. Συνολικά, το Ταμείο επενδύει 10 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως στην υποστήριξη ατόμων που προσπαθούν να βελτιώσουν τις δεξιότητές τους, να βρουν εργασία και να στήσουν τη δική τους επιχείρηση. Με αυτό τον τρόπο τα άτομα προστατεύονται από τη φτώχεια και τον αποκλεισμό και ως εκ τούτου μειώνεται και η παιδική φτώχεια.

Στα πλαίσια της προσπάθειας της ΕΕ για την κοινωνική ενσωμάτωση, κάθε κράτος μέλος πρέπει να αναπτύξει στρατηγικές και πολιτικές που να εστιάζουν στην πρώιμη παιδική ηλικία, βελτιώνοντας για παράδειγμα την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, στη στέγαση, στην εκπαίδευση και στις κοινωνικές υπηρεσίες. Οι παροχές των κυβερνήσεων που θα δίνονται απευθείας στα παιδιά θα είναι ταμεία καταπιστευμάτων για παιδιά, δωρεάν βιβλία και εκπαιδευτικό υλικό, δωρεάν σχολικά γεύματα, και πρόσβαση σε αθλήματα και πολιτισμικές εκδηλώσεις. Όλες αυτές οι παροχές πρέπει να συμπληρώσουν τις παγκόσμιες παροχές για τα παιδιά. Όλες αυτές οι επενδύσεις θα αποφέρουν καρπούς στο μέλλον. Οι χώρες που επενδύουν περισσότερο σε κοινωνικές παροχές τείνουν να έχουν χαμηλότερα ποσοστά παιδικής φτώχειας και υψηλότερα ποσοστά κοινωνικής συνοχής.

Παρόλο που η οικονομική κρίση αναστρέφει συγκεκριμένα οφέλη που αποκομίστηκαν με κόπο, κάποιες πρωτοβουλίες με λιγότερο συγκεκριμένο στόχο ενδεχομένως να βελτιώσουν σημαντικά τις ζωές των παιδιών, παρέχοντας προσιτές και ποιοτικές υπηρεσίες παιδικής μέριμνας, καθώς και ευέλικτο ωράριο εργασίας και γονική άδεια μετ΄ αποδοχών στους γονείς. Η παροχή παιδικής φροντίδας από πολύ μικρή ηλικία είναι σημαντικός παράγοντας για τη μείωση των ανισοτήτων. Τα τρίχρονα παιδιά γονιών ανώτερου μορφωτικού επιπέδου συχνά γνωρίζουν διπλάσιο λεξιλόγιο σε σχέση με παιδιά φτωχότερων και κατώτερου μορφωτικού επιπέδου οικογενειών. Το παραπάνω στοιχείο δείχνει πόσο σημαντικό είναι να καταβάλλονται προσπάθειες που στοχεύουν σε νεαρές ηλικίες.

Η πρόσβαση σε σχολεία όπου η συναισθηματική, κοινωνική και σωματική ανάπτυξη του παιδιού είναι ίσης σημασίας με τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις, κρίνεται απαραίτητη για τις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Ανάμεσα στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες συγκαταλέγονται τα παιδιά με αναπηρίες, τα παιδιά των αιτούντων άσυλο, τα θύματα κακοποίησης, τα παιδιά που ζουν σε ιδιαίτερα φτωχές και απομονωμένες περιοχές, καθώς και παιδιά από οικογένειες μεταναστών και εθνικών μειονοτήτων, όπως οι 12 εκατομμύρια Ρομά, η μεγαλύτερη πληθυσμιακά μειονότητα στην ΕΕ.

Για να δώσουμε ένα πιο συγκεκριμένο παράδειγμα, ας πάμε στο Σλίβεν, την πόλη της Βουλγαρίας. Αυτή η ρημαγμένη πρώην βιομηχανική πόλη είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα των Ρομά της χώρας επειδή το ένα τέταρτο του πληθυσμού της ανήκει στη συγκεκριμένη εθνική μειονότητα. Εδώ τα τοπικά σχολεία επενδύουν χρόνο και χρήμα διδάσκοντας τους Ρομά μαθητές για το παρελθόν τους και τις παραδόσεις τους, δίνοντάς τους έτσι αυτοπεποίθηση και αίσθηση ταυτότητας ώστε να μπορέσουν να βγουν από τη φτώχεια.

Τίθεται συχνά το ερώτημα της πρόσβασης σε συστήματα κοινωνικής πρόνοιας. Αυτό, όμως, το οποίο πραγματικά κοστίζει στην κοινωνία είναι η φτώχεια και ιδιαίτερα η παιδική φτώχεια. Οι μακροπρόθεσμες επενδύσεις με σκοπό την ευημερία και τη μόρφωση των παιδιών θα οδηγήσουν σε μείωση των κοινωνικών δαπανών στο μέλλον, καθώς και σε τόνωση της οικονομικής ανταγωνιστικότητας. Η εν λόγω προσέγγιση επιφέρει ανθρωπιστικά, πολιτικά και οικονομικά οφέλη.

* Ο Laszlo Andor είναι Ευρωπαίος Επίτροπος Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικής Ενσωμάτωσης, και ο Philippe Courard, Βέλγος Υπουργός Κοινωνικής Ενσωμάτωσης και Καταπολέμησης της Φτώχειας.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_19/11/2010_365337

Η φτώχεια οδηγεί στα χωριά SOS

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο το 70% των αιτημάτων στα Παιδικά Χωριά SOS αφορά οικογένειες που δεν μπορούν να ζήσουν τα παιδιά τους και μόλις το 30% τις υπόλοιπες περιπτώσεις. Στην τέταρτη θέση της ΕΕ η Ελλάδα ως προς την παιδική φτώχεια.

Ολοένα και περισσότεροι Ελληνες αδυνατούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, καθώς βαθαίνει το φάσμα της φτώχειας και της εξαθλίωσης στη χώρα μας. Τα στοιχεία που αναφέρθηκαν στο περιθώριο του επιστημονικού συμποσίου «Οταν κινδυνεύουν τα παιδιά» -που οργάνωσαν τα Παιδικά Χωριά SOS στην Αθήνα, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας- είναι ενδεικτικά ενός δυσοίωνου κλίματος που διαμορφώνεται στην ελληνική κοινωνία. «Συναντάμε ολοένα και χειρότερες συνθήκες φτώχειας κι εξαθλίωσης», αναφέρει ο κ. Γιώργος Πρωτόπαπας, γενικός διευθυντής Παιδικών Χωριών SOS Ελλάδας, και προσθέτει: «Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο αντιμετωπίζουμε αιτήματα που αφορούν κατά 70% φτώχεια και κατά 30% περιστατικά κακοποίησης, χρήσης ναρκωτικών κ.ά. Πρόκειται για ανθρώπους που αδυνατούν να ζήσουν τα παιδιά τους. Παλιότερα, οι αιτήσεις λόγω δύσκολης οικονομικής κατάστασης δεν έφταναν ούτε στο 50%».

Tο Παιδικό Χωριό SOS της Βάρης. «Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που καταργεί τις εκπτώσεις στις δωρεές κάνει μεγάλη ζημιά σε οργανισμούς σαν τα Παιδικά Χωριά SOS», τονίζει ο Γ. Πρωτόπαπας.

Ο ίδιος, ωστόσο, εκτιμά πως το... μεγάλο κύμα λόγω οικονομικής κρίσης δεν έχει κάνει ακόμη την εμφάνισή του. Δεν είναι τυχαίο πως η Ελλάδα βρίσκεται στην τέταρτη θέση της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως προς την παιδική φτώχεια, με ποσοστό 22%, μετά τη Ρουμανία (32%), τη Βουλγαρία (30%) και την Ιταλία (26%), όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 19%. «Η επένδυση στην παιδική ηλικία είναι εξαιρετικά περιορισμένη στην πατρίδα μας. Οι ανάγκες των παιδιών δεν περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα οικονομικής σταθερότητας», επεσήμανε ο επ. καθηγητής ΤΕΙ Αθηνών, Γαβριήλ Αμίτσης. Ενδεικτική είναι, επίσης, η υπερπροσφορά για μια θέση «Μητέρας SOS». Στην πρόσκληση ενδιαφέροντος που έγινε το περασμένο Πάσχα εμφανίστηκαν 500 υποψήφιες για μόλις 6 θέσεις. «Οι μισές βρίσκονταν σε απόγνωση εξεύρεσης εργασίας κάθε μορφής», εξηγεί ο κ. Πρωτόπαπας.

Σημειώνεται πως η δουλειά μιας «Μητέρας SOS» δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί 24ωρη παρουσία 23 ημέρες τον μήνα στο Χωριό και συναισθηματική εμπλοκή με αρκετά παιδιά. Στα τρία χωριά που λειτουργούν σήμερα (Βάρη Αττικής, Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη) φιλοξενούνται πάνω από 250 παιδιά. «Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που καταργεί τις εκπτώσεις στις δωρεές, εξαιρώντας όμως τα πολιτιστικά ιδρύματα, κάνει μεγάλη ζημιά σε οργανισμούς σαν τα Παιδικά Χωριά SOS, που εξαρτώνται καθ’ ολοκληρίαν από τις προσφορές ιδιωτών», καταλήγει ο κ. Πρωτόπαπας.

Ο Κώστας από χωριό SOS

«Σήμερα νιώθω δυνατός και σίγουρος για τον εαυτό μου»

«Νιώθω πια δυνατός και σίγουρος για τον εαυτό μου». Ο Κώστας Μίχας είναι 31 ετών, έχει σπουδάσει πληροφορική κι εργάζεται πάνω στο αντικείμενό του. Νοικιάζει διαμέρισμα στον Χολαργό, έχει σχέση και θέλει να κάνει οικογένεια. Πόσα παιδιά; «Δύο και βλέπουμε», απαντά χαμογελώντας. Ο Κώστας μεγάλωσε στο χωριό SOS της Βάρης. Μεταφέρθηκε εκεί 10 ετών μαζί με τρία αδέλφια του, δύο αγόρια κι ένα κορίτσι. Εφυγε από μία οικογένεια με έξι παιδιά συνολικά. Εβλεπε τους βιολογικούς του γονείς Χριστούγεννα, καλοκαίρια. Συνεχίζει να τους βλέπει. Οπως και τη μητέρα SOS, με την οποία επικοινωνεί τουλάχιστον μία φορά τη βδομάδα. «Είναι η μητέρα μου, με μεγάλωσε», λέει και συμπληρώνει: «Η εμπειρία μου στο χωριό έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στη ζωή μου».

Οταν έφυγε από εκεί, στα 22 του, ένιωθε μόνο άγχος για τα οικονομικά, όχι φόβο. «Ηθελα να βγω στην κοινωνία, να αναλάβω τα ηνία της ζωής μου». Τον πρώτο καιρό συγκατοίκησε με την αδελφή του. Κράτησε επαφές με τα άλλα παιδιά από το χωριό. «Καλώς ή κακώς μεγαλώσαμε μαζί. Παίξαμε μαζί, περάσαμε μαζί την εφηβεία και στις δυσκολίες ο ένας στήριξε τον άλλο». Στους άλλους, δεν έχει πρόβλημα να πει πού μεγάλωσε. «Πρόσεχα πότε θα το πω και σε ποιον, χωρίς όμως να το κρύβω. Δεν είχα πρόβλημα να γνωρίσω καινούργιους ανθρώπους». Οι περισσότεροι, λέει, εκτίμησαν το ότι τα κατάφερε και βγήκε από αυτή την ιστορία. «Τώρα, μπορώ να ερμηνεύσω τι έγινε. Αλλά όταν είσαι παιδί και ξεριζώνεσαι από τη βιολογική σου οικογένεια, το βιώνεις σαν τραύμα»... Αυτό που τον σόκαρε ήταν ο αθέμιτος ανταγωνισμός στη δουλειά, «πως μπορεί να σε πατήσει ο άλλος για να ανέβει. Ισως ήθελα να είναι ο κόσμος ιδανικός». Τώρα όμως νιώθει αισιόδοξος. «Επειδή έχω περάσει όλα αυτά, θεωρώ ότι έχω τις σωστές βάσεις και μπορώ να τις δώσω στα δικά μου παιδιά»...

Η «ακτινογραφία»
6.000 παιδιά σε ιδρύματα

Στο επιστημονικό συμπόσιο αναφέρθηκε επίσης πως:

Από τα 6.000 άτομα που ζουν σε ιδρύματα, το 30% είναι παιδιά και νέοι, που στερούνται εκπαίδευσης και βιώνουν επώδυνες εμπειρίες.
7,4 % των αγοριών και 3,2% των κοριτσιών παρουσιάζουν διαταραχή διαγωγής με μικρές ή μεγάλες πράξεις βίας, η οποία κατά κύριο λόγο οφείλεται σε βιώματα επιθετικότητας.
Το 25-40% των παιδιών με διαταραχή διαγωγής θα αναπτύξουν αντικοινωνικότητα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=38410950#