Το Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο γεμίζει «Χριστουγεννιάτικη Αστρόσκονη»

Με δύο εντυπωσιακές παραστάσεις για όλη την οικογένεια, το Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο υποδέχεται την περίοδο των Χριστουγέννων 2010 και της Πρωτοχρονιάς 2011.
Πρόκειται για τις δυο εορταστικές όσο και ευαίσθητες ψηφιακές παραστάσεις: «Το Άστρο των Χριστουγέννων» και «Το Tραίνο της Φαντασίας» που θα γεμίσουν και φέτος την ατμόσφαιρα -αλλά και τις καρδιές μικρών και μεγάλων- με το πνεύμα των Χριστουγέννων!

«Το Άστρο των Χριστουγέννων» αποτελεί μία επίκαιρη παράσταση του Ιδρύματος Ευγενίδου. Θεματικά πρόκειται για το γνώριμο και αγαπημένο Χριστουγεννιάτικο θέμα, το οποίο όμως στο θόλο του Ευγενιδείου Πλανηταρίου αποκτά μια επιστημονική και εκπαιδευτική διάσταση. Η παράσταση αναλαμβάνει να διερευνήσει, με την συμμετοχή του θεατή, μερικά από τα πιο δημοφιλή ερωτήματα και να δώσει μια εικόνα σε μια αναζήτηση κάθε παιδικής ψυχής για το ξεχωριστό εκείνο κοσμικό φαινόμενο που οδήγησε τους τρεις Μάγους στο νεογέννητο Χριστό.
Τι ήταν τελικά εκείνο το «Άστρο»; Ήταν άραγε μετέωρο ή κομήτης; Νόβα ή σουπερνόβα; Μετεωρίτης ή βολίδα;
Ισχύει άραγε η διατύπωση του Κέπλερ, πως επρόκειτο για συζυγία πλανητών; Γιατί καμιά επιστημονική θεωρία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ή να απορριφθεί έως σήμερα;
Κάνοντας ένα ταξίδι πίσω στους αιώνες που πέρασαν, από τη γέννηση του Θείου Βρέφους στη φτωχική φάτνη της Βηθλεέμ, η παράσταση «Το Άστρο των Χριστουγέννων» ξεδιπλώνει ιστορικά, όσο και επιστημονικά δεδομένα μέσα από ένα ιδιαίτερο μουσικό και οπτικό θέαμα και γεμίζει το χώρο με έναν «αέρα» παιδικής αθωότητας αναδύοντας ένα πλήθος συναισθημάτων , που σίγουρα θα συγκινήσουν κάθε παιδικό βλέμμα και παράλληλα θα ξυπνήσουν όμορφες παιδικές αναμνήσεις των μεγάλων.

Διαβάστε περισσότερα στη διεύθυνση:
http://entertainment.in.gr/html/ent/452/ent.95452.asp

Πώς το παιδί σας δεν θα γίνει παχύσαρκο

«Μην τρως άλλο», «σταμάτα τα γλυκά», «πάχυνες πολύ», «χρειάζεσαι δίαιτα»... Aν έχετε αρχίσει να λέτε αυτές τις κουβέντες καθημερινά στο παιδί σας, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να ασχοληθείτε επί της ουσίας με το πρόβλημα των επιπλέον κιλών του.

Έχετε ένα παιδί δραστήριο, που πηγαίνει σχολείο, μαθαίνει ξένες γλώσσες, βλέπει τηλεόραση και αγαπάει να σερφάρει στον υπολογιστή. Για παιχνίδι και αθλητισμό δεν του μένει πολύς χρόνος και, το χειρότερο, τρέφεται ανθυγιεινά. Προτιμά, π.χ., δυο κομμάτια τούρτα παρά το φαγητό του ή δεν τρώει τις φακές, γιατί θέλει πίτσα! Το αποτέλεσμα; Έχει ήδη περιττά κιλά. Και βέβαια η παιδική παχυσαρκία, δυστυχώς, στη χώρα μας αφορά πάρα πολλά παιδιά, αφού -όπως αποκαλύπτουν οι τελευταίες επιδημιολογικές μελέτες, οι οποίες παρουσιάστηκαν στην Ετήσια Συνάντηση του European Childhood Obesity Group (ECOG) αλλά και στο Πανελλήνιο Παιδιατρικό Συνέδριο- ένα στα τρία αγόρια και ένα στα τέσσερα κορίτσια προσχολικής και σχολικής ηλικίας έχουν βάρος πάνω από το φυσιολογικό, ενώ το ένα στα τέσσερα παιδιά ηλικίας 3-17 ετών είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο. Ας δούμε όμως -σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας, καθηγητή Ανδρέα Κωνσταντόπουλο, και τον πρόεδρο της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρείας Παχυσαρκίας, κ. Ιωάννη Ιωαννίδη- τα «ναι» και τα «όχι» που θα σας βοηθήσουν να προλάβετε ή και να αντιμετωπίσετε την παιδική παχυσαρκία.

Πετάξτε την ΤV και κόψτε το γρήγορο φαγητό
«Όταν κατά μέσο όρο κάθε παιδί στην Ελλάδα περνάει τρεις ώρες την ημέρα μπροστά στην τηλεόραση και καταναλώνει τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε λίπος και θερμίδες, είναι λογικό να είμαστε πρωταθλητές υπέρβαρων παιδιών στην Ευρώπη», υποστηρίζει ο πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας κ. Ανδρέας Κωνσταντόπουλος και συμβουλεύει τους γονείς να λένε «όχι» όταν τα παιδιά ζητούν πάνω από μια φορά την εβδομάδα να τρώνε φαγητό τύπου fast food αλλά και σνακ από το σούπερ μάρκετ ή το περίπτερο.

Κι αυτό γιατί: «Το γρήγορο έτοιμο φαγητό, στο οποίο σήμερα καταφεύγουν πλέον πολύ συχνά οι περισσότερες οικογένειες λόγω έλλειψης χρόνου, έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να ξεφεύγουν από το μοντέλο της λεγόμενης "μεσογειακής διατροφής", που θεωρείται πρότυπο σωστής διατροφής για μικρούς και μεγάλους. Όσο για την τηλεόραση, το ιδανικό, κυρίως για τα μικρά παιδιά, θα ήταν να μη βλέπουν καθόλου. Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, ο χρόνος παρακολούθησης πρέπει να μειωθεί στο ελάχιστο και σε καμία περίπτωση να μην υπάρχει τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο».

Στρώστε τραπέζι για την οικογένεια
Προσπαθήστε να τρώτε οικογενειακά τουλάχιστον ένα γεύμα της ημέρας. Τα παιδιά που τρώνε με την οικογένειά τους τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας έχουν 15% λιγότερες πιθανότητες να γίνουν υπέρβαρα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα ερευνών.

Κι αυτό γιατί: «Τα συχνά οικογενειακά γεύματα μπορούν να βοηθήσουν να μειωθεί ο κίνδυνος της παχυσαρκίας αλλά και των τροφικών διαταραχών, καθώς οι γονείς έχουν την ευκαιρία να ελέγχουν τι και πόσο τρώνε τα παιδιά τους. Επιπλέον, τα παιδιά που τρώνε οικογενειακά σχεδόν όλες τις ημέρες της εβδομάδας έχουν 45% περισσότερες πιθανότητες να προσεγγίσουν τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για κατανάλωση 400 γραμμ. φρούτων και λαχανικών ημερησίως», επισημαίνει ο δρ Ι. Ιωαννίδης.

Τι άλλο μπορώ να κάνω;

Μειώστε όσα τρόφιμα καταναλώνει επιπλέον από το φαγητό του (π.χ. αναψυκτικά, γλυκά κ.λπ.).
Φροντίστε να τρώει πάντα καλό πρωινό. Τα παιδιά που δεν παίρνουν πρωινό έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν παχυσαρκία, αφού τρώνε πιο μεγάλες ποσότητες στο μεσημεριανό γεύμα ή «τσιμπολογούν» snacks συνήθως ανθυγιεινά.
Σβήστε τη δίψα του με νερό, που δεν έχει καθόλου θερμίδες.
Επενδύστε στο σπιτικό κολατσιό για το σχολείο (π.χ. ένα τοστ και ένα φρούτο).
Περιορίστε τις καθιστικές δραστηριότητες (παρακολούθηση τηλεόρασης και ενασχόληση με τον υπολογιστή) σε 2 ώρες την ημέρα, όπως συστήνει η Αμερικανική Παιδιατρική Εταιρεία.
Βάλτε την κίνηση στη ζωή του. Αν δεν ασχολείται με κάποιο σπορ, ενθαρρύνετέ το να πηγαίνει στο σχολείο και το φροντιστήριο με τα πόδια κ.λπ.
Κι αν έχει ήδη πρόβλημα βάρους;
Oρισμένες αλλαγές στη διατροφή του, π.χ. να πίνει νερό αντί για αναψυκτικά ή να περιορίσει την κατανάλωση γλυκών και λιπαρών σνακ, σίγουρα μειώνουν την πρόσληψη άχρηστων θερμίδων. Για τέτοιου είδους αλλαγές, φυσικά, δεν χρειάζεται να ρωτηθεί ο γιατρός. Αν, όμως, χρειαστεί μια σωστή ρύθμιση του βάρους του, οι γονείς πρέπει να απευθυνθούν σε ειδικό, ο οποίος ?πάντα με βάση την ηλικία, το ύψος και το βάρος? θα τροποποιήσει τη διατροφική του συμπεριφορά.

Ποιος είναι ο στόχος;
Ο βασικός στόχος των αλλαγών στη διατροφική συμπεριφορά είναι το παχύσαρκο παιδί να μάθει πώς πρέπει να τρώει, ποιες τροφές κάνουν καλό ή όχι, τι πρέπει να επιλέγει, πώς να το καταναλώνει και τελικά, κάποια στιγμή, να αποφασίζει μόνο του για τη διατροφή του, συνειδητά και όχι παρορμητικά. Σε ό,τι αφορά το σωματικό βάρος, οι στόχοι τίθενται αποκλειστικά και μόνο από το γιατρό που παρακολουθεί το παιδί, ανάλογα με το εάν αυτό είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο, την ηλικία του και την ύπαρξη ή όχι επιπλοκών, δηλαδή επιπρόσθετων νοσηρών εκδηλώσεων που επιδεινώνουν την κατάστασή του.

Σε καμία περίπτωση δεν εφαρμόζουμε στο παχύσαρκο παιδί κάποια αυτοσχέδια δίαιτα αδυνατίσματος και ιδιαίτερα μια δίαιτα που απευθύνεται σε ενηλίκους.

Να κάνει δίαιτα ή όχι;
Το παχύσαρκο παιδί υποβάλλεται σε συγκεκριμένη δίαιτα μόνο έπειτα από σύσταση του γιατρού και μόνο για ειδικούς λόγους. Στις περιπτώσεις που υπάρχει ένδειξη, η δίαιτα πρέπει να είναι θρεπτικά άρτια και να σχεδιάζεται από εξειδικευμένο διαιτολόγο, ώστε να εξασφαλίζονται τα απαραίτητα για την ανάπτυξη θρεπτικά συστατικά. Επειδή, όμως, η κάλυψη των θρεπτικών αναγκών είναι καθοριστικής σημασίας για τη φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού, η πλειοψηφία των ειδικών προτείνει, αντί για «δίαιτα», το σωστότερο σχεδιασμό των γευμάτων και τις ποιοτικότερες επιλογές τροφών βάσει των κανόνων της υγιεινής διατροφής και, αντί για ελάττωση των ποσοτήτων του φαγητού, την αύξηση των σωματικών δραστηριοτήτων.

Είναι φυσιολογικά τα... κιλά του;
Η έγκαιρη αναγνώριση του αυξημένου σωματικού βάρους αποτελεί το πρώτο βήμα για την πρόληψη της παχυσαρκίας. Η αξιολόγηση του βάρους του παιδιού γίνεται συγκριτικά, με σημείο αναφοράς ειδικές καμπύλες με εκατοστιαίες θέσεις, όπου καταγράφεται η σχέση βάρους, ύψους, διαμέτρου κεφαλής και δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) ως προς την ηλικία. Οι συγκεκριμένες καμπύλες ανάπτυξης υπάρχουν στο ατομικό βιβλιάριο υγείας του παιδιού και συμπληρώνονται από τον παιδίατρο, ώστε να ελέγχεται δια- χρονικά η εξέλιξη της ανάπτυξής του. Ένα παιδί χαρακτηρίζεται ως:

ΠΑΧΥΣΑΡΚΟ, εάν το βάρος του ή ο ΔΜΣ σε σχέση με την ηλικία του ξεπερνάει την 95η εκατοστιαία θέση.
ΥΠΕΡΒΑΡΟ, εάν υπερβαίνει την 85η εκατοστιαία θέση.
Παρότι, οι καμπύλες ανάπτυξης αποτελούν πολύτιμα εργαλεία αξιολόγησης, η απαίτηση για ένα πιο εύχρηστο σύστημα και η ανάγκη για έναν ενιαίο τρόπο καθορισμού της παχυσαρκίας από την παιδική στην εφηβική και μετέπειτα στην ενήλικη ζωή οδήγησαν στη χρήση του ΔΜΣ ? μέθοδο, δηλαδή, ίδια με αυτήν που χρησιμοποιείται για τους ενηλίκους, αλλά με διαφορετικές τιμές αναφοράς.

Πώς θα υπολογίσετε το Δείκτη Μάζας Σώματος του παιδιού σας

Μετράτε το βάρος του σε κιλά και το ύψος του σε μέτρα. Κατόπιν διαιρείτε το βάρος (αριθμητής) με το τετράγωνο του ύψους του (ύψος x ύψος). Δηλαδή:

ΔΜΣ = βάρος / ύψος x ύψος

Αξιολόγηση: Με βάση την ηλικία και το φύλο, εάν η τιμή του ΔΜΣ είναι μεγαλύτερη των αναγραφόμενων στον πίνακα, το παιδί θεωρείται είτε υπέρβαρο είτε παχύσαρκο.

1ο παράδειγμα: Κορίτσι ηλικίας 10 ετών με βάρος 40 κιλά και ύψος 1,45 μ. Ο ΔΜΣ είναι 19,02. Το παιδί αυτό έχει φυσιολογικό σωματικό βάρος.

2ο παράδειγμα: Κορίτσι ηλικίας 10 ετών με βάρος 45 κιλά και ύψος 1,45 μ. Ο ΔΜΣ είναι 21,40. Το παιδί αυτό είναι υπέρβαρο.

3ο παράδειγμα: Κορίτσι ηλικίας 10 ετών με βάρος 52 κιλά και ύψος 1,45 μ. Ο ΔΜΣ είναι 24,73. Το παιδί αυτό είναι παχύσαρκο.

ΤΕΣΤ ΣΕ 1 ΛΕΠΤΟ!

Τρέφεται υγιεινά το παιδί σας;

Απλώς απαντήστε στις ερωτήσεις του τεστ των ειδικών από την Ευρωπαϊκή Εταιρεία για τη Μελέτη της Παχυσαρκίας και πράξτε ανάλογα.

Συνηθίζει να τελειώνει τα γεύματά του με κάτι γλυκό (π.χ πάστα, παγωτό);

Α. Ποτέ (0)

Β. Κάθε μέρα (5)

Γ. Πού και πού (1)

Δ. Σε κάθε γεύμα (7)

Πόσο συχνά τρώει φαγητό απέξω;

Α. Ποτέ (0)

Β. Μια φορά την εβδομάδα (2)

Γ. Πού και πού (1)

Δ. Πάνω από 1 φορά την εβδομάδα (4)

Πόσο συχνά τρώει τηγανητά φαγητά;

Α. Ποτέ (0)

Β. Συχνά (5)

Γ. Μερικές φορές (1)

Δ. Πολύ συχνά (7)

Πίνει αναψυκτικά;

Α. Ποτέ (0)

Β. Μερικές φορές (1)

Γ. Συχνά (3)

Δ. Κάθε μέρα (5)

Κάθε πότε επισκέπτεστε μαζί αλυσίδες εστιατορίων φαστ-φουντ;

Α. Ποτέ (0)

Β. Αρκετά συχνά (5)

Γ. Πού και πού (2)

Δ. Συνέχεια (7)

Πόσο συχνά επιλέγει τηγανητές πατάτες με το φαγητό του;

Α. Ποτέ (0)

Β. Συχνά (3)

Γ. Πού και πού (1)

Δ. Πολύ συχνά (5)

Πόσες φορές την εβδομάδα τρώει τυποποιημένο φαγητό;

Α. Σπάνια (0)

Β. Δύο φορές (3)

Γ. Μια φορά (2)

Δ. Περισσότερες από δύο φορές (4)

Αποτελέσματα

Αν συγκεντρώσατε:

Εως 9 πόντους: Η διατροφή του παιδιού σας δεν είναι απόλυτα υγιεινή, όμως γενικά είναι ικανοποιητική.

Εως 25 πόντους: Φροντίστε να περιορίσει τις κακές διατροφικές επιλογές του.

Πάνω από 35 πόντους: Το παιδί σας πρέπει να σταματήσει αμέσως την κατανάλωση των τροφών που επιβαρύνουν την υγεία του.

ΡΙΤΑ ΒΕΛΩΝΗ
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11387&subid=2&pubid=39128948

Καταπολεμώντας την Παιδική Φτώχεια

Των Laszlo Andor και Philippe Courard

Η περίοδος ύφεσης έχει τελειώσει, ωστόσο διανύουμε περίοδο όπου η οικονομική κρίση ενδέχεται να δημιουργήσει περαιτέρω κοινωνικές κρίσεις. Όπως και οι οικονομικές κρίσεις, οι κοινωνικές κρίσεις δεν περιορίζονται πλέον σε τοπικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, προκύπτει η ανάγκη για διάλογο και χάραξη στρατηγικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο με στόχο την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης απειλής.

Ο Lazlo Andor
Αφήνοντας πίσω τους τα χρόνια της δημοσιονομικής επέκτασης, οι κυβερνήσεις προσπαθούν τώρα να ενοποιήσουν την κατάστασή τους. Οι περικοπές σε προβλεπόμενες ή παρούσες δαπάνες απειλούν τα σχολεία, τις υγειονομικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες προστασίας παιδιών και την περιφερειακή ανάπτυξη. Κατά συνέπεια, ενώ ήδη σημειώνεται άνοδος του ΑΕΠ και η ανεργία σύντομα θα αρχίσει να μειώνεται, επικρατεί όλο και περισσότερη ανησυχία για τις συνθήκες διαβίωσης όσων λαμβάνουν υποστήριξη, ή εξαρτώνται από κοινωνικές υπηρεσίες ή από την πρόνοια γενικότερα.

Όταν η ανεργία βρίσκεται στα ύψη και οι δημόσιες δαπάνες σε επιδόματα και κοινωνικές υπηρεσίες μειώνονται, οι πολυμελείς οικογένειες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας. Οι δυνατότητες αξιοπρεπούς διαβίωσης παύουν να υφίστανται, ειδικά σε ζώνες βιομηχανικής κατάρρευσης και υπανάπτυξης, καθώς και σε περιοχές όπου διαμένουν σε μεγάλο ποσοστό μετανάστες ή εθνικές μειονότητες. Τα παιδιά μεγαλώνουν με μεγάλες στερήσεις και διαφαίνεται ο κίνδυνος δημιουργίας μίας χαμένης γενιάς.

Επομένως, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να τεθεί η παιδική φτώχεια στην κορυφή των προτεραιοτήτων της Βελγικής Προεδρίας της ΕΕ. Στις 2-3 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στο Marche-en-Famenne του Βελγίου διάσκεψη με τη συμμετοχή ειδικών, ιθυνόντων και κοινωνικών λειτουργών που ασχολούνται με την παιδική φροντίδα και ευημερία. Στόχος της διάσκεψης ήταν να ενισχυθούν οι δεσμεύσεις για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας και για την προώθηση της ευημερίας των παιδιών.

Η διάσκεψη αποτέλεσε ορόσημο στη μάχη ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οργανώθηκε από τη Βελγική Προεδρία και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η υιοθέτηση πρότασης για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας και την προώθηση της ευημερίας των παιδιών μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2011, θα συνεισφέρει στον κοινό στόχο για την εξάλειψη της φτώχειας.

Στην Ευρώπη ζουν πάνω από 100 εκατομμύρια άτομα ηλικίας κάτω των 18 ετών. Περίπου 20% αυτών κινδυνεύει από τη φτώχεια. Τα ποσοστά κυμαίνονται από 12% και χαμηλότερα σε Δανία, Φινλανδία, Σουηδία, Κύπρο, Σλοβενία, Γερμανία, έως 22-23% σε Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα, Ιταλία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία και Ισπανία. Υπάρχουν επίσης μεγάλες διαφορές μέσα στις ίδιες τις χώρες: για παράδειγμα στην Εσθονία, τα παιδιά που ζουν σε αγροτικές περιοχές πλήττονται από τη φτώχεια σε διπλάσιο ποσοστό σε σχέση με τα παιδιά σε αστικά κέντρα.

Ο Philippe Courard
Ο όρος «κοινωνικός αποκλεισμός» αναφέρεται σε σοβαρές περιπτώσεις. Η έμφαση στην ανάγκη αλληλεγγύης, δεν αφορά σε αρωγή ή φιλανθρωπία. Η εξάλειψη της παιδικής φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού πρέπει να θεωρηθεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, εφόσον επιδιώκουμε τη βελτίωση της κατάστασης.

Η παγίδα της φτώχειας αποτελεί πραγματικότητα και ο μόνος τρόπος να αποτρέψουμε μελλοντικές γενιές φτωχών ενηλίκων που δυσπραγούν είναι να προσφέρουμε άμεσα στα παιδιά τους καλύτερη ζωή. Ένα παιδί που ζει σε ένα πυκνοκατοικημένο σπίτι, σε μολυσμένο περιβάλλον, ενδέχεται να τρέφεται λιγότερο υγιεινά και να έχει χαμηλότερες επιδόσεις στο σχολείο. Η επαρκής στέγαση και το οικογενειακό εισόδημα, η ποιοτική υγειονομική περίθαλψη και η οικογενειακή υποστήριξη αποτελούν απαραίτητα στοιχεία ώστε να νιώθουν τα παιδιά ασφάλεια και να διασφαλίζεται καλύτερο μέλλον για αυτά.

Η Ευρώπη λαμβάνει δράση σε πολιτικό, νομοθετικό και οικονομικό επίπεδο. Η στρατηγική «Ευρώπη 2020» έθεσε ως στόχο να βγάλει τουλάχιστον 20 εκατομμύρια Ευρωπαίους από τη φτώχεια μέσα στην επόμενη δεκαετία. Αυτός ο στόχος βασίζεται στην ειλικρινή δέσμευση όλων των κρατών μελών της ΕΕ για μια πιο δίκαιη και ενοποιημένη ΕΕ. Η μάχη ενάντια στην παιδική φτώχεια βρίσκεται στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Η ανάπτυξη πρέπει να αποκατασταθεί αλλά η οικονομική ανάπτυξη δε θα εξαλείψει από μόνη της την παιδική φτώχεια. Πρέπει να παρέχουμε συστηματικά τις κατάλληλες υπηρεσίες και τα συστήματα προστασίας.

Η εξάλειψη της φτώχειας στην Ευρώπη δεν αποτελεί άπιαστο όνειρο. Έχουμε στη διάθεσή μας αποτελεσματικά όργανα τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο παρέχει χρηματοδοτήσεις ύψους 2 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως σε εθνικά προγράμματα που έχουν σκοπό να στηρίξουν την κοινωνική ενσωμάτωση. Συνολικά, το Ταμείο επενδύει 10 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως στην υποστήριξη ατόμων που προσπαθούν να βελτιώσουν τις δεξιότητές τους, να βρουν εργασία και να στήσουν τη δική τους επιχείρηση. Με αυτό τον τρόπο τα άτομα προστατεύονται από τη φτώχεια και τον αποκλεισμό και ως εκ τούτου μειώνεται και η παιδική φτώχεια.

Στα πλαίσια της προσπάθειας της ΕΕ για την κοινωνική ενσωμάτωση, κάθε κράτος μέλος πρέπει να αναπτύξει στρατηγικές και πολιτικές που να εστιάζουν στην πρώιμη παιδική ηλικία, βελτιώνοντας για παράδειγμα την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, στη στέγαση, στην εκπαίδευση και στις κοινωνικές υπηρεσίες. Οι παροχές των κυβερνήσεων που θα δίνονται απευθείας στα παιδιά θα είναι ταμεία καταπιστευμάτων για παιδιά, δωρεάν βιβλία και εκπαιδευτικό υλικό, δωρεάν σχολικά γεύματα, και πρόσβαση σε αθλήματα και πολιτισμικές εκδηλώσεις. Όλες αυτές οι παροχές πρέπει να συμπληρώσουν τις παγκόσμιες παροχές για τα παιδιά. Όλες αυτές οι επενδύσεις θα αποφέρουν καρπούς στο μέλλον. Οι χώρες που επενδύουν περισσότερο σε κοινωνικές παροχές τείνουν να έχουν χαμηλότερα ποσοστά παιδικής φτώχειας και υψηλότερα ποσοστά κοινωνικής συνοχής.

Παρόλο που η οικονομική κρίση αναστρέφει συγκεκριμένα οφέλη που αποκομίστηκαν με κόπο, κάποιες πρωτοβουλίες με λιγότερο συγκεκριμένο στόχο ενδεχομένως να βελτιώσουν σημαντικά τις ζωές των παιδιών, παρέχοντας προσιτές και ποιοτικές υπηρεσίες παιδικής μέριμνας, καθώς και ευέλικτο ωράριο εργασίας και γονική άδεια μετ΄ αποδοχών στους γονείς. Η παροχή παιδικής φροντίδας από πολύ μικρή ηλικία είναι σημαντικός παράγοντας για τη μείωση των ανισοτήτων. Τα τρίχρονα παιδιά γονιών ανώτερου μορφωτικού επιπέδου συχνά γνωρίζουν διπλάσιο λεξιλόγιο σε σχέση με παιδιά φτωχότερων και κατώτερου μορφωτικού επιπέδου οικογενειών. Το παραπάνω στοιχείο δείχνει πόσο σημαντικό είναι να καταβάλλονται προσπάθειες που στοχεύουν σε νεαρές ηλικίες.

Η πρόσβαση σε σχολεία όπου η συναισθηματική, κοινωνική και σωματική ανάπτυξη του παιδιού είναι ίσης σημασίας με τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις, κρίνεται απαραίτητη για τις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Ανάμεσα στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες συγκαταλέγονται τα παιδιά με αναπηρίες, τα παιδιά των αιτούντων άσυλο, τα θύματα κακοποίησης, τα παιδιά που ζουν σε ιδιαίτερα φτωχές και απομονωμένες περιοχές, καθώς και παιδιά από οικογένειες μεταναστών και εθνικών μειονοτήτων, όπως οι 12 εκατομμύρια Ρομά, η μεγαλύτερη πληθυσμιακά μειονότητα στην ΕΕ.

Για να δώσουμε ένα πιο συγκεκριμένο παράδειγμα, ας πάμε στο Σλίβεν, την πόλη της Βουλγαρίας. Αυτή η ρημαγμένη πρώην βιομηχανική πόλη είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα των Ρομά της χώρας επειδή το ένα τέταρτο του πληθυσμού της ανήκει στη συγκεκριμένη εθνική μειονότητα. Εδώ τα τοπικά σχολεία επενδύουν χρόνο και χρήμα διδάσκοντας τους Ρομά μαθητές για το παρελθόν τους και τις παραδόσεις τους, δίνοντάς τους έτσι αυτοπεποίθηση και αίσθηση ταυτότητας ώστε να μπορέσουν να βγουν από τη φτώχεια.

Τίθεται συχνά το ερώτημα της πρόσβασης σε συστήματα κοινωνικής πρόνοιας. Αυτό, όμως, το οποίο πραγματικά κοστίζει στην κοινωνία είναι η φτώχεια και ιδιαίτερα η παιδική φτώχεια. Οι μακροπρόθεσμες επενδύσεις με σκοπό την ευημερία και τη μόρφωση των παιδιών θα οδηγήσουν σε μείωση των κοινωνικών δαπανών στο μέλλον, καθώς και σε τόνωση της οικονομικής ανταγωνιστικότητας. Η εν λόγω προσέγγιση επιφέρει ανθρωπιστικά, πολιτικά και οικονομικά οφέλη.

* Ο Laszlo Andor είναι Ευρωπαίος Επίτροπος Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικής Ενσωμάτωσης, και ο Philippe Courard, Βέλγος Υπουργός Κοινωνικής Ενσωμάτωσης και Καταπολέμησης της Φτώχειας.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_19/11/2010_365337

Επιστημονική ημερίδα

Πρόληψη και αντιμετώπιση του εκφοβισμού και της βίας στο σχολείο

Σάββατο 27/11/10
Ώρα 09:00-18:00

Ξενοδοχείο Τιτάνια, Πανεπιστημίου 52, Αθήνα,
Είσοδος ελεύθερη (πληροφορίες ΕΨΥΠΕ, 2106522396)

Το διάβασμα μεγαλώνει τα παιδιά!

Πηγή: http://www.bookbook.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=672&Itemid=1

Εκτός από το φαγητό, τον ύπνο και το παιχνίδι, τα βιβλία μεγαλώνουν τα παιδιά.
Ιστορίες που δεν είναι παιδιάστικες, δεν προσφέρουν έτοιμα σχήματα σκέψης αλλά αντίθετα δίνουν τα κλειδιά για ν’ ανοίξουν οι πόρτες της φαντασίας των παιδιών, γίνονται μια μοναδική εμπειρία που συνεισφέρει σημαντικά στην ανάπτυξη και ωρίμανση της σκέψης και των συναισθημάτων τους.
Στο σχολείο και στο σπίτι πολύ συχνά κυριαρχούν απόψεις που μπορούν να οδηγήσουν τα παιδιά μακριά από τα βιβλία, που σημαίνει μακριά από έναν κόσμο εσωτερικών εξερευνήσεων: «Τώρα ξέρεις να διαβάζεις μόνος σου!», στην αρχή του Δημοτικού ή «Διάβασε και κανένα βιβλίο» στο Γυμνάσιο ή «Μη διαβάζεις, έχεις να μελετήσεις τα μαθήματά σου». Αυτές οι μικρές προτάσεις που τις λέμε χωρίς να τις σκεφτούμε οδηγούν στην επόμενη που πολλοί γονείς αλλά και εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν: «Τα παιδιά δεν διαβάζουν».
Χωρίς να υποστηρίζουμε πως καλύπτουμε σε όλη την έκτασή του το θέμα, δίνουμε μια αφετηρία για σκέψη.

Το βιβλίο στο Νηπιαγωγείο: Το βιβλίο πριν την ανάγνωση.
Στο νηπιαγωγείο µαζί µε τις δραστηριότητες που στόχο έχουν την ολοκληρωµένη κατανόηση και αφοµοίωση του µηχανισµού της προφορικής οµιλίας, αρχίζει ταυτόχρονα και η εισαγωγή στη γραπτή γλώσσα µέσα από τις αναγνώσεις βιβλίων.
Το βιβλίο είναι ένα πλούσιο αντικείµενο: κουβαλάει ιστορίες, παραµένει αµετάβλητο, µε τους τυπογραφικούς χαρακτήρες του που τρέχουν στις σελίδες του, και µε τα χαρακτηριστικά του (το εξώφυλλο, την εικονογράφηση) που σου επιτρέπουν να το βρίσκεις και να το ξαναβρίσκεις. Τι ανακούφιση µέσα σ’ έναν κόσµο σε συνεχή αλλαγή που τρέχει πολύ γρήγορα. Στο νηπιαγωγείο το παιδί κάνει την πρώτη γνωριµία του µε την κοινότητα των αναγνωστών µέσα από τα βιβλία.
Τα βιβλία σαν αντικείµενα απαιτούν την κατάκτηση κάποιων δεξιοτήτων όπως το γύρισµα των σελίδων ή την ικανότητα να συνδυάζεις τις εικόνες τους µε το κείµενο που ακούς. Οι ιστορίες τους προσφέρουν τη δυνατότητα στα μικρά παιδιά να επικοινωνήσουν με τις λέξεις, να μπουν στη θέση των ηρωών και να προσέξουν κάθε μικρή λεπτομέρεια στην εικονογράφησή τους. Σ’ αυτή την ηλικία τα παιδιά αναπτύσσουν τις προτιμήσεις τους και ξεχωρίζουν αγαπημένους ήρωες και εικονογραφήσεις. Οι αναγνώσεις ιστοριών δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά να εµπλουτίζουν το λεξιλόγιο που διαθέτουν κι έτσι να εκφράζουν ακριβέστερα τα συναισθήµατα, τις διαθέσεις, τις ανάγκες, τις επιθυµίες τους, τις ανακαλύψεις τους και τις εµπειρίες τους. Οι ιστορίες δημιουργούν τέλος ένα εξαιρετικό συναισθηματικό και πνευματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ένα παιδί μπορεί να εντάξει τις δικές του εμπειρίες –τη μετάβαση από το χώρο του σπιτιού στο χώρο του σχολείου, τους καινούριους φίλους, τις καινούριες καθημερινές συνήθειες- μ’ έναν πιο ομαλό τρόπο.
Τα εικονογραφημένα βιβλία που απευθύνονται στα παιδιά προσχολικής ηλικίας πρακτικά απευθύνονται σ’ ένα πολύ ευρύτερο ηλικιακά ακροατήριο: πρώτα στα ίδια τα μικρά παιδιά, μετά στους γονείς τους ή σε κάποιον άλλον ενήλικο που τους τα διαβάζει και τέλος στα παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, που το επίπεδο της αναγνωστικής τους ικανότητας τα στέλνει πάλι πίσω στα παλιά τους εικονογραφημένα βιβλία που με το σύντομο κείμενό τους και την εικονογράφησή τους προσφέρονται για τις πρώτες απόπειρες ανάγνωσης.
Έτσι, τα παιδιά του νηπιαγωγείου μπορούν να κάνουν μαζί με τους ενήλικες που τους τα διαβάζουν τα πρώτα τους βήματα σε αναγνώσεις μεγαλύτερων βιβλίων που χωρίζονται σε κεφάλαια και δεν εξαντλούνται με την πρώτη, ενώ τα παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού πρέπει να τα αφήνουμε, αν θέλουν, να επιστρέφουν στα εικονογραφημένα βιβλία για να αποκρυπτογραφήσουν μόνα τους το κείμενό τους.

Το βιβλίο στο Δηµοτικό: η κατάκτηση της αυτονοµίας.
Ο πρωταρχικός στόχος της βασικής εκπαίδευσης είναι η εκµάθηση της ανάγνωσης σε όλους τους µαθητές. Από την πρώτη µέρα το σχολείο πρέπει να οργανώνει τη συνάντηση των παιδιών µε τα βιβλία. Στόχος είναι να ενσωµατωθεί η ανάγνωση µέσα σ’ όλους τους τοµείς της γνώσης, αλλά και να γίνει µια εµπειρία κατάκτησης, ατοµικής απόλαυσης.
Το βιβλίο στο δηµοτικό σχολείο προσφέρεται σαν ένας φίλος που µας βοηθάει να συλλάβουµε και να κατανοήσουµε τον κόσµο, να καταλάβουµε τον εαυτό µας κι έτσι να µεγαλώσουµε. Από τη χαρά να βρίσκουν ένα βιβλίο που τα ενθουσιάζει το εξώφυλλό του ή το σχήµα του και να το δίνουν σ’ ένα µεγάλο να τους το διαβάσει, τα παιδιά περνούν σιγά σιγά στην ανακάλυψη της µοναχικής, σιωπηλής ανάγνωσης.
Οι γονείς και οι δάσκαλοι πρέπει να µοιράζονται µαζί τους τον ενθουσιασµό τους γι’ αυτό το µεγάλο βήµα που κάνουν σ’ ένα µαγευτικό, ανεξερεύνητο για το καθένα τους κόσµο.
Είναι η στιγμή που οι ενήλικες συχνά κάνουν το λάθος να δίνουν στην ανάγνωση ένα σοβαρό χαρακτήρα, στερώντας από τα παιδιά την απόλαυση της προσχολικής ηλικίας. Είναι το πρώτο βήμα για να μισήσουν τα παιδιά το διάβασμα μεγαλώνοντας.
Στις πρώτες τάξεις είναι σημαντικό να συνεχίζουμε να διαβάζουμε ιστορίες στα παιδιά, μεγαλύτερα βιβλία με πυκνότερα νοήματα που είναι ικανά να παρακολουθήσουν αλλά όχι ακόμα να διαβάσουν μόνα τους. Κάθε παιδί έχει τους δικούς του ρυθμούς για να αρχίσει να διαβάζει μόνο του κι είναι απαραίτητο να μην το φορτώνουμε με το δικό μας άγχος του «πρέπει να μάθεις να διαβάζεις μόνος σου».
Η διδασκαλία της ανάγνωσης συχνά μας κάνει να ξεχνάμε τους ευτυχισμένους αναγνώστες, τα βιβλία με τις συναρπαστικές ιστορίες και εικόνες. Τώρα που ο κόσμος των βιβλίων πραγματικά ανοίγεται μπροστά τους κι είναι έτοιμα να τον εξερευνήσουν μόνα τους, οι ενήλικες και το σχολείο συχνά δεν τα υποστηρίζουν στο πρώτο τους βήμα. Σ’ αυτό το πρώτο βήμα πρέπει να τους προσφέρουμε τόσο την υπομονή και υποστήριξή μας όσο και κείμενα συναρπαστικά που θα τα πείσουν πως αξίζει να επενδύσουν συναισθηματικά στην ανάγνωση. Σιγά σιγά και καθώς η αναγνωστική ικανότητα των παιδιών γίνεται μεγαλύτερη αρχίζουν αυτά να διαβάζουν στους γονείς τους κι έτσι μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ παιδιών και ενηλίκων ένας τρόπος θαυμαστής επικοινωνίας γιατί η ανάγνωση είναι πάντα σχέση και επικοινωνία: Σχέση µε τον ενήλικο που µας διαβάζει, σχέση µε τους ήρωες της ιστορίας. Και πάντα µέσα από την ιστορία ενός άλλου βρίσκεται η ανακάλυψη της δικής µας ταυτότητας.
Στο Δημοτικό πρέπει να ανοίγεται ο δρόμος στα παιδιά όχι μόνο να μαθαίνουν «να διαβάζουν» αλλά κυρίως ότι η ανάγνωση είναι ένας τρόπος να ανακαλύψουν το νόημα των πραγμάτων και να τα βοηθήσει να ωριμάσουν.

Το βιβλίο στο Γυμνάσιο: Ο κόσμος των βιβλίων ανοιχτός μπροστά τους.
Φτάνοντας στο Γυμνάσιο κάθε παιδί, άλλο περισσότερο άλλο λιγότερο, είναι εξοικειωμένο με την ανάγνωση αλλά και ικανό να διαβάζει τα πάντα. Είναι η στιγμή να μοιραστούν οι ενήλικες με τα παιδιά, τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο κοινά αναγνώσματα, να συζητήσουν γι’ αυτά πιο ανοιχτά και ελεύθερα, απαλλαγμένοι ίσως από τις φοβίες τους σχετικά με το τι πρέπει να λέμε και μέχρι ποιο βαθμό στα παιδιά.
Είναι η ηλικία που τα παιδιά που γίνονται έφηβοι έχουν ανάγκη τη συναισθηματική κάλυψη και τη διέξοδο που μπορεί να τους προσφέρει η λογοτεχνία και η ποίηση. Γράφουν οι ίδιοι, έχουν ανάγκη τις ιδέες, τις λέξεις που φτάνουν κατευθείαν στην καρδιά.
Πολλοί ανακαλύπτουν ξανά τα βιβλία ως αντικείμενα και αποκωδικοποιούν τις τυπογραφικές λεπτομέρειες τους, τα εξώφυλλα τους, και μέσα από τα κόμικς κυρίως την εικονογράφησή τους. Μαθαίνουν επίσης να χρησιμοποιούν τα βιβλία ως εργαλεία γνώσεων.
Μέσα από όλα αυτά οι έφηβοι μεταμορφώνονται σε επαρκείς αναγνώστες με σύνθετη σκέψη που είναι εξοικειωμένοι με τα βιβλία, διαβάζουν κριτικά κάθε κείμενο, ικανοί να βυθιστούν σε κάθε λογοτεχνικό είδος και να το απολαύσουν, να το αποκωδικοποιήσουν.
Παιδιά που έχουν εξοικειωθεί με τα βιβλία στις μικρότερες ηλικίες δεν σταματούν στο Γυμνάσιο να διαβάζουν. Πάντα ξέρουν να επιστρέφουν στη μυστική τους επικοινωνία με το συγγραφέα και τους χαρακτήρες. Πρέπει να σεβόμαστε τους ρυθμούς τους, την αγρανάπαυση που κάνουν χωρίς κανένα βιβλίο, αλλά και την ανάγκη τους για λίγη ώρα με τον εαυτό τους χωρίς μαθήματα, χωρίς άγχος, σε ένα ήσυχο μέρος διαβάζοντας. Και χωρίς επικριτικά σχόλια για τις αναγνωστικές επιλογές τους. Άλλωστε τώρα, αν δεν έχει ξεκινήσει ήδη από μικρότερες ηλικίες, πρέπει να ενθαρρύνονται να επιλέγουν τα βιβλία τους μόνοι τους.

Βιβλιογραφία
Ντανιέλ Πενάκ, Σαν ένα μυθιστόρημα, Καστανιώτης
Αγγελική Γιαννικοπούλου, Το σύγχρονο εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο, Παπαδόπουλος
Μπρούνο Μπετελχάιμ-Κάρεν Ζέλαν, Μαθαίνοντας ανάγνωση, Καστανιώτης
The ultimate first book guide , A&C Black, London
Joelle Turin, Ces livres qui font grandir les enfants, Didier Jeunesse

Πώς λειτουργεί ο μητρικός θηλασμός;

Του Στέλιου Παπαβέντση, παιδιάτρου

Ακούμε συχνά μητέρες που σταματούν τον θηλασμό, να λένε ότι δεν είχαν άλλο γάλα ή ότι το γάλα τους δεν ήταν καλό για το παιδί τους. Πόσο αληθεύουν αυτά επιστημονικά; Πώς λειτουργεί ο μητρικός θηλασμός;

Σε γενικές γραμμές, για τη γαλουχία απαραίτητα είναι τρία πράγματα: οι ορμόνες, το στήθος και η απομάκρυνση του γάλακτος απ’ αυτό.

1. Η πρώτη προϋπόθεση, οι ορμόνες –προλακτίνη, ωκυτοκίνη– παράγονται από το ορμονικό κέντρο του εγκεφάλου που λέγεται υπόφυση. Σοβαρές διαταραχές στις ορμόνες της γαλουχίας είναι σπανιότατες και αφορούν λιγότερο από το 1% των γυναικών. Άρα, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το γάλα της μαμάς δεν σταματάει ξαφνικά και ανεξήγητα γιατί κάτι συνέβη με τις ορμόνες της.

2. Η δεύτερη προϋπόθεση είναι το στήθος της μαμάς. Αυτό περιέχει λίπος και τον αδένα που εκκρίνει το γάλα. Οι περισσότερες γυναίκες έχουν φυσιολογικό όγκο αδένα και έχουν την ικανότητα να θηλάσουν το μικρό τους. Το μέγεθος του στήθους έχει κυρίως να κάνει με την ποσότητα λίπους που περιέχεται σε αυτό. Άλλωστε, ο αδένας αναπτύσσεται συνεχώς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ενώ με τη γαλουχία ωριμάζει και γίνεται ολοένα και πιο παραγωγικός. Άρα, το μικρό μέγεθος του στήθους πολλών γυναικών πριν από την εγκυμοσύνη ή και πριν τον τοκετό δεν σημαίνει συνήθως και ανικανότητα να παράγουν γάλα. Ακόμα και γυναίκες με ιδιαίτερα μικρό στήθος, μπορούν να θρέψουν, μερικώς ή πλήρως, το μωρό τους, εφόσον αφήσουν από τη γέννηση ελεύθερη την πρόσβαση του παιδιού σε αυτό και το θηλάσουν συχνά και με σωστή τεχνική.

3. Η γαλουχία αποτυγχάνει στις περισσότερες γυναίκες, γιατί δεν απομακρύνεται το μητρικό γάλα από το στήθος. Η τρίτη προϋπόθεση για την παραγωγή του μητρικού γάλακτος είναι και η πιο σημαντική. Όσο πιο πολύ γάλα βγάλει το παιδί –ή το θήλαστρο–, τόσο πιο πολύ γάλα θα παραχθεί.

Το στήθος δεν είναι απλή αποθήκη γάλακτος, αλλά ζωντανός αδένας που υπακούει στον νόμο της ζήτησης και της προσφοράς. Όταν το μωρό αδειάζει τακτικά τον αδένα, τα κύτταρα που παράγουν το γάλα παίρνουν εντολή να δουλέψουν περισσότερο. Αντίθετα, όταν το στήθος δεν αδειάζει και το γάλα λιμνάζει μέσα στον αδένα, τα κύτταρα αυτά παίρνουν εντολή να σταματήσουν τη λειτουργία τους.
Όσο περισσότερο γάλα απομακρύνεται από το στήθος, τόσο περισσότερο γάλα παράγεται. Ο μαστός της γυναίκας δεν είναι ουροδόχος κύστη για να γεμίζει απλώς και να αδειάζει, αλλά αδένας, εργοστάσιο που φτιάχνει κάθε στιγμή γάλα ανάλογα με τη ζήτηση από το μωρό. Όποτε το στήθος είναι γεμάτο γάλα, ο ρυθμός παραγωγής του μειώνεται. Όποτε αδειάζει πλήρως, ο ρυθμός παραγωγής αυξάνεται!

Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης

Τα κυριότερα βήματα του θηλασμού

Στην αρχή, υπό την επίδραση των ορμονών, η μητέρα προσφέρει στο παιδί μικρές ποσότητες από το πολύτιμο πρωτόγαλα, καμία σταγόνα του οποίου δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Έπειτα, τρεις με τέσσερις ημέρες από τη γέννηση του παιδιού, οι ίδιες ορμόνες οδηγούν το στήθος της μαμάς σε διόγκωση, πρήξιμο. Από εκεί και έπειτα, ο κύριος ρυθμιστής είναι το παιδί. Αν αυτό θηλάσει συχνά και αποτελεσματικά, η γαλουχία θα συνεχιστεί. Οι ορμόνες παίζουν πλέον δευτερεύοντα ρόλο.

Κατά τις πρώτες έξι εβδομάδες της ζωής του μωρού, εδραιώνεται η γαλουχία και συντονίζεται η παράγωγη γάλακτος της μητέρας με τις ανάγκες του μωρού. Από τη μια βρίσκεται η παραγωγή της μαμάς σε γάλα, από την άλλη οι ανάγκες του μωρού. Αν το μωρό είναι λαίμαργο, θα απαιτήσει περισσότερο: θα κλαίει από πείνα, θα θέλει να βρίσκεται πολλές ώρες στο στήθος. Αν δεν επιβληθούν εμπόδια σε αυτήν τη ζήτηση –με αυθαίρετα ωράρια φαγητού, συγκεκριμένη ώρα σε κάθε στήθος κ.λπ. –, το μωρό, τελικά, θα πάρει περισσότερο γάλα γιατί το στήθος της μαμάς θα προσαρμοστεί στις ανάγκες του. Σε άλλες περιπτώσεις, η παραγωγή της μαμάς είναι μεγάλη, περισσότερη από αυτήν που χρειάζεται το παιδί. Με τον καιρό, το στήθος της μαμάς «υπακούει» στις λιγότερες ανάγκες του μωρού, μειώνει την παραγωγή γάλακτος και επέρχεται ισορροπία. Ο θηλασμός κατά την κρίσιμη πρώτη περίοδο πρέπει να είναι ανεμπόδιστος, χωρίς πρόγραμμα, με το μωρό, αν χρειάζεται, «κολλημένο στο στήθος», σύμφωνα με τις απαιτήσεις του, με μόνη προϋπόθεση ότι τοποθετείται και πιάνει σωστά τη θηλή, καταπίνει γάλα και το απομακρύνει.

Μετά τις πρώτες έξι εβδομάδες, εφόσον όλα έχουν γίνει σωστά, φυσικά, χωρίς παρεμβολές και εμπόδια, μαμά και βρέφος καταλήγουν σε έναν θαυμαστό συντονισμό: η μαμά προσφέρει ακριβώς τόσο γάλα, όσο το παιδί χρειάζεται. Σε αυτήν τη φάση, πολλές μητέρες ανησυχούν ότι το γάλα τους μειώθηκε. «Μα το στήθος μου μοιάζει άδειο...» Στην πραγματικότητα, το στήθος πρέπει να είναι άδειο από εδώ και στο εξής, να μην εμφανίζει αναίτια πρηξίματα που δεν συμβαδίζουν με την όρεξη του παιδιού. Όσο πιο άδειο είναι μετά το φαγητό του παιδιού, τόσο το καλύτερο: τα κύτταρα θα λάβουν το σήμα να το ξαναγεμίσουν γρηγορότερα.

Γιατί πρέπει να ξέρετε πώς λειτουργεί ο θηλασμός

Πόσο βοηθάει να γνωρίζουμε πώς λειτουργεί ο θηλασμός; Πάρα πολύ.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της γαλουχίας, είναι πιθανό να πέσουμε ξαφνικά σε παγίδες και κακοτοπιές. Μόνο με βαθιά επίγνωση του νόμου της ζήτησης και προσφοράς μπορούμε να αντιδράσουμε σωστά σε αυτές. Για παράδειγμα, το τριών μηνών μωρό σας τις τελευταίες μέρες δείχνει ότι πεινάει περισσότερο, θέλει να θηλάζει κάθε δύο ώρες από κάθε τρεις ώρες που ήταν την προηγούμενη εβδομάδα, και πιο συχνά τη νύχτα. Τι κάνετε; Αν δεν γνωρίζετε τα παραπάνω, συμπεραίνετε ότι το γάλα σας δεν φτάνει και του δίνετε συμπλήρωμα. Το μωρό σας έχει φυσιολογική έκρηξη ανάπτυξης, θέλει απλώς να μεγαλώσει απότομα, χορταίνει την έξτρα πείνα του με το συμπλήρωμα που του δίνετε. Το στήθος όμως δεν ερεθίζεται επιπλέον, μένει στην προηγούμενη κατάσταση, δεν συντονίζεται με τις αυξημένες ανάγκες του μωρού. Μια βδομάδα αργότερα, το συμπλήρωμα ξένου γάλακτος έχει πλέον κυρίαρχο ρόλο και η δική σας παραγωγή σε γάλα έχει μείνει σημαντικά πίσω. Χωρίς λόγο και αιτία θα αποθηλάσετε σύντομα, μόνο και μόνο γιατί δεν ακολουθήσατε τη ζήτηση του μωρού σας.

Ας δούμε ένα αντίθετο παράδειγμα. Το μωρό σας έπαθε βρογχιολίτιδα και δεν τρώει καλά. Η ανάσα του είναι βαριά και χρειάζεται νοσηλεία με ορό στο νοσοκομείο για δύο ημέρες. Τι κάνετε; Το μωρό πρέπει για όσο μπορεί να πηγαίνει στο στήθος. Η παραγωγή σας σε γάλα πρέπει να διατηρηθεί με χρήση θηλάστρου. Αν δεν το κάνετε, το στήθος σας θα μείνει ανερέθιστο για μέρες, θα μαζευτεί γάλα και θα δοθεί σήμα να μη φτιάχνεται άλλο. Τρεις μέρες αργότερα, το μωρό σας είναι και πάλι ζωηρό, ζητάει το γάλα σας που είναι όμως λίγο πια. Κάθεται όλη μέρα στο στήθος χωρίς να χορταίνει, εσείς δεν αντέχετε, του δίνετε συμπλήρωμα και σύντομα αποθηλάζετε.

Τις περισσότερες φορές, η απάντηση στη λανθασμένη διαπίστωση «δεν είχα γάλα» είναι «δεν είχες γιατί δεν έβαλες, όσο και όταν έπρεπε, το παιδί σου στο στήθος, ή γιατί δεν ζήτησες κατάλληλη βοήθεια όταν το μωρό σου δεν ήξερε ή δεν μπορούσε να το απομακρύνει αποτελεσματικά από τον μαστό».

http://www.familylife.gr/v2/index.php?id=212

Οι γονείς αγνοούν τους κινδύνους του Ιnternet

Σύμφωνα με την έρευνα ΕU Κids Οnline, η πλειονότητα των Ελλήνων δεν γνωρίζει για τις αρνητικές εμπειρίες των παιδιών στο Διαδίκτυο

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΛΑΝΗΣ

Τα ελληνόπουλα, αλλά και τα παιδιά στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο με «ώριμο» τρόπο, ενώ μόνο ένα στα οκτώ δηλώνει ότι έχει αναστατωθεί από κάτι που είδε ή του συνέβη online. Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα η πλειοψηφία των γονιών δηλώνει ότι έχει άγνοια για τις αρνητικές εμπειρίες των παιδιών στο Ιnternet. Το ποσοστό αυτό είναι υψηλό κατά μέσον όρο σε ολόκληρη την Ευρώπη, γεγονός που κάνει τους ερευνητές να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς οι γονείς εμφανίζονται να μην έχουν ιδέα για τους ψηφιακούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους.

Ενα από τα πλέον ενθαρρυντικά συμπεράσματα της έρευνας είναι το γεγονός ότι στη μεγάλη τους πλειοψηφία (88%) τα παιδιά δηλώνουν ότι δεν είχαν άσχημες εμπειρίες online. Οπως προκύπτει από τα ερευνητικά δεδομένα, η αυξανόμενη χρήση του Διαδικτύου βελτιώνει τον ψηφιακό αλφαβητισμό των παιδιών και τις ικανότητες ασφαλούς πλοήγησης. Σε αντίθεση με τον ηθικό πανικό που έχει προκύψει κατά καιρούς, η έρευνα καταδεικνύει ότι ακόμη και σε μια χώρα με χαμηλό ψηφιακό αλφαβητισμό των ενηλίκων, όπως η Ελλάδα, τα παιδιά από 9 ως 16 ετών εμφανίζονται ως «ώριμοι» και συνετοί χρήστες.

Οπως σημειώνει σχετικά η υπεύθυνη της ελληνικής ομάδας δρ Λίζα Τσαλίκη, λέκτωρ του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, «παρά τα αρνητικά- κατά καιρούςμηνύματα που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, τα μικρά παιδιά δεν ενδιαφέρονται να δουν πορνογραφικό υλικό, ειδικά όπως αυτό ορίζεται από τους ενηλίκους».

Η έρευνα έγινε την περασμένη άνοιξη σε 23 από τις 25 χώρες που συμμετέχουν στο δίκτυο ΕU Κids Οnline. Πήραν μέρος 23.420 παιδιά ηλικίας 9- 16 ετών και 23.000 γονείς.

Διαδικτυακοί κίνδυνοι
Οι πιο διαδεδομένοι διαδικτυακοί κίνδυνοι, όπως αυτοί αναφέρονται από τα ίδια τα παιδιά, είναι η επαφή με ανθρώπους που δεν γνωρίζουν από κοντά και η συγκυριακή επαφή με υλικό ακατάλληλου περιεχομένου, εν δυνάμει ζημιογόνο. Αρκετά σπανιότερα αναφέρεται από τα παιδιά και ο εκφοβισμός (bullying). Η έκθεση σε εικόνες σεξουαλικού περιεχομένου είναι από τα πιο πιθανά περιστατικά για να συμβούν, αλλά σε πολύ λίγες περιπτώσεις αναφέρονται ως τραυματικές εμπειρίες από τα παιδιά που έχουν εκτεθεί σε αυτές.

Επαφές και ραντεβού με αγνώστους
Το 29% των παιδιών ηλικίας 9-16 που χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο στην Ευρώπη έχει στο παρελθόν επικοινωνήσει με κάποιον που δεν γνώριζε από κοντά, μια δραστηριότητα που μπορεί να θεωρηθεί επικίνδυνη, αλλά μπορεί να είναι διασκεδαστική. Επίσης το 8% των παιδιών έχει συναντήσει από κοντά κάποιον που γνώρισε μέσω Διαδικτύου κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους. Στη χώρα μας το ποσοστό των παιδιών που έχουν στο παρελθόν επικοινωνήσει μέσω Διαδικτύου με κάποιον που δεν γνώριζαν από κοντά ανέρχεται σε 19%, ενώ το ποσοστό των παιδιών που δηλώνουν ότι συνάντησαν από κοντά κάποιον που γνώρισαν στο Ιnternet φθάνει το 5%.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο το 14% των παιδιών 9-16 ετών έχει δει τους τελευταίους 12 μήνες στο Διαδίκτυο εικόνες που «ήταν εμφανώς σεξουαλικές- για παράδειγμα, με αναπαραστάσεις γυμνώνανθρώπων ή ανθρώπων που κάνουν σεξ». Απ΄ όσα παιδιά δηλώνουν ότι είδαν σεξουαλικής φύσεως ή πορνογραφικές εικόνες στο Διαδίκτυο, το 1 στα 3 λέει ότι ενοχλήθηκε από αυτή την εμπειρία και το 1 στα 6 λέει ότι αναστατώθηκε σχετικά από αυτό που είδε.

Όσον αφορά τα ελληνόπουλα, το 15% δηλώνει ότι έχει δει εικόνες σεξουαλικού περιεχομένου στο Διαδίκτυο, ενώ το 29% είχε αυτή την εμπειρία είτε στο Διαδίκτυο είτε σε κάποιο άλλο Μέσο. Επίσης, η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες όπου το Διαδίκτυο αποτελεί λιγότερο συχνή πηγή επαφής με εικόνες σεξουαλικού περιεχομένου (μαζί με τη Γερμανία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και το Ηνωμένο Βασίλειο). Από τα παιδιά πάντως που είχαν τέτοια εμπειρία στην Ελλάδα, μόνο το 2% ανέφερε ότι αναστατώθηκε όταν ήρθε σε επαφή με το υλικό αυτό.

Αλλοι κίνδυνοι
Το 22% των παιδιών ηλικίας 11-16 ετών δηλώνει ότι έχει εκτεθεί σε έναν ή περισσότερους τύπους εν δυνάμει επιζήμιου ή επιβλαβούς υλικού: περιεχόμενο μίσους (12%), περιεχόμενο υπέρ της ανορεξίας (11%), περιεχόμενο αυτοτραυματισμού (8%), για τη χρήση ναρκωτικών (7%) και για αυτοκτονίες (5%).

Η επαφή με όλους τους διαδικτυακούς κινδύνους αυξάνεται με την ηλικία: το 13% των παιδιών ηλικίας 9-10 ετών έχουν αντιμετωπίσει έναν ή περισσότερους από αυτούς τους κινδύνους, ενώ το ποσοστό αυξάνεται σε 32% των παιδιών ηλικίας 11-12 ετών, σε 49% των παιδιών ηλικίας 13-14 ετών και στο 61% των παιδιών ηλικίας 15-16 ετών.

Τα αγόρια και κυρίως οι έφηβοι εκτίθενται σε μεγαλύτερο βαθμό σε διαδικτυακές εικόνες σεξουαλικής φύσης, ενώ τα κορίτσια της ίδιας ηλικίας είναι σχετικά πιθανότερο να λάβουν προσβλητικά ή επώδυνα μηνύματα. Εν τούτοις, τα κορίτσια είναι εν γένει πιθανότερο να αναστατωθούν από τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν.

Η άγνοια των γονιών
Ενα από τα πλέον σημαντικά συμπεράσματα της έρευνας είναι ότι οι γονείς των παιδιών που ανέφεραν ότι αντιμετώπισαν κάποιον από αυτούς τους κινδύνους συνήθως δεν έχουν επίγνωση του γεγονότος: ιδιαίτερα υψηλό είναι το ποσοστό στην Ελλάδα (83%), ενώ σε παρόμοιο επίπεδο βρίσκονται η Ουγγαρία και η Ρουμανία.

Σε γενικές γραμμές πάντως σε ποσοστό 41% οι γονείς των οποίων το παιδί έχει δει εικόνες σεξουαλικού περιεχομένου στο Διαδίκτυο λένε ότι το παιδί τους δεν έχει δει ποτέ τέτοιες εικόνες. Επίσης σε ποσοστό 56% οι γονείς των οποίων το παιδί έχει λάβει προσβλητικά ή επιζήμια/επιβλαβή μηνύματα στο Διαδίκτυο λένε ότι το παιδί τους δεν έχει λάβει ποτέ τέτοιο μήνυμα. Σε ποσοστό 52% οι γονείς των οποίων το παιδί έχει λάβει μηνύματα σεξουαλικού περιεχομένου λένε ότι το παιδί τους δεν έχει λάβει ποτέ παρόμοια μηνύματα, ενώ το 61% των γονιών των οποίων το παιδί συνάντησε διά ζώσης κάποιον που ήξερε μόνο μέσω Διαδικτύου υποστηρίζει ότι το παιδί δεν είχε ποτέ τέτοια εμπειρία.

Παρά το ότι τα περιστατικά με κινδύνους επηρεάζουν για κάθε περίπτωση μόνο τη μειοψηφία των παιδιών, το γεγονός ότι οι γονείς τα έχουν υποτιμήσει και τα αγνοούν πρέπει, όπως τονίζουν οι ερευνητές, να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Τα παιδιά σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης
O πως προκύπτει από τα δεδομένα της έρευνας, τα παιδιά στην Ευρώπη είναι ιδιαίτερα δραστήρια στην κοινωνική δικτύωση online. Το 57% των παιδιών ηλικίας 9-16 ετών έχει προφίλ σε πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης- ενώ αυτό ισχύει για το 24% των παιδιών μεταξύ 9 και 10 ετών, για το 48% των παιδιών 11-12 ετών, για το 72% όσων είναι 13-14 ετών και για το 81% όσων είναι 15-16 ετών. Η κοινωνική δικτύωση είναι πιο δημοφιλής στην Ολλανδία (78%), στη Σλοβενία (76%), στη Λιθουανία (75%) και λιγότερο δημοφιλής στη Ρουμανία και στην Τουρκία. Στις χώρες με χαμηλό ποσοστό κοινωνικής δικτύωσης εντάσσεται και η Ελλάδα (54%).

Ανάμεσα σε όσα παιδιά έχουν προφίλ σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, το 29% έχει δημόσιο προφίλ (ανοιχτό)- και αυτό συμβαίνει κυρίως στην Ουγγαρία (53%), στην Τουρκία (45%) και στη Ρουμανία (44%) και σε μικρότερο βαθμό στη χώρα μας (37%). Το 29% έχει περισσότερες από 100 επαφές, ενώ πολλοί έχουν λιγότερες.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=365306&dt=06/11/2010