Περί φροντιστηρίων

Tου Αποστολου Λακασα

Ο Eλληνας τελικά ως φαίνεται έχει το φροντιστήριο στο DNA του! Το λέω αυτό διότι ακόμη και φοιτητές στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο πηγαίνουν σε φροντιστήριο για να περάσουν τα μαθήματα του ιδρύματος. Το ελληνικό κράτος δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους άνω των 25 ετών, οι οποίοι έχουν διαμορφώσει εν πολλοίς τους επαγγελματικούς δρόμους που θα ακολουθήσουν, να σπουδάσουν μία επιστήμη που τους ενδιαφέρει. Aλλωστε, ο θεσμός του Ανοιχτού Πανεπιστημίου από τη φύση του έχει ως βασική φιλοσοφία να προσφέρει σε όσους επιθυμούν τη δυνατότητα να σπουδάσουν κάτι το οποίο πάντα ονειρεύονταν, αλλά δεν τα κατάφεραν στην ηλικία μεταξύ 18 και 25. Ουσιαστικά, να κάνουν το μεράκι τους, να πλουτίσουν ως άτομα. Κι όμως, πρόσφατα, 40χρονος φοιτητής του ΕΑΠ μου εκμυστηρεύθηκε ότι εκτός από τα δίδακτρα (περίπου 3.000 ευρώ) που κατέβαλε για να εγγραφεί στις τέσσερις θεματικές ενότητες - μαθήματα της σχολής του, έδωσε άλλα περίπου 2.000 ευρώ για το φροντιστήριο ώστε να είναι πανέτοιμος στις εξετάσεις του ΕΑΠ.

Το ζήτημα έχει δύο όψεις. Από τη μία, είναι το άγχος των φοιτητών, οι οποίοι δεν δείχνουν να εμπιστεύονται τις δυνάμεις τους, αλλά καταφεύγουν στον γνωστό τυφλοσούρτη του φροντιστηρίου για να αντιμετωπίσουν τις εξετάσεις. Αυτό έμαθαν στο γυμνάσιο, στο λύκειο, ακόμη και στο (συμβατικό) πανεπιστήμιο, αυτό αναπαράγουν και σε τούτη την περίπτωση, στην οποία η μελέτη και η πρόσκτηση γνώσης γίνεται από μεράκι. Εκτός κι αν πρόκειται για μία ακόμη περίπτωση καταστρατήγησης ουσιαστικά ενός θεσμού, όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα. Πρόκειται για την περίπτωση που οι φοιτητές δεν σπουδάζουν στο ΕΑΠ για το κέφι τους, αλλά έχουν στόχο να αναβαθμίσουν τα ακαδημαϊκά προσόντα τους (π. χ. από την κλίμακα της τεχνολογικής εκπαίδευσης να περάσουν σε εκείνη της πανεπιστημιακής) και να διεκδικήσουν έτσι αύξηση των αποδοχών τους. Η άλλη όψη του ζητήματος αφορά στο ίδιο το ΕΑΠ. Στην περίπτωση αυτή το ερώτημα είναι εάν οι καθηγητές του ιδρύματος έχουν οργανώσει τόσο σύνθετα και συμπυκνωμένα μαθήματα, με αποτέλεσμα πολλοί φοιτητές να μη βλέπουν άλλη λύση για να τα περάσουν παρά να προσφύγουν στο φροντιστήριο. Την εκδοχή αυτή δίνει ο 40χρονος φοιτητής, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε στην «Κ» ότι το ίδιο το ίδρυμα ακυρώνει την αποστολή του και μέσω του περιεχομένου των μαθημάτων του αναπαράγει το μοντέλο που βλέπουμε να επικρατεί στο γυμνάσιο, στο λύκειο και στο συμβατικό πανεπιστήμιο. Δηλαδή, ακυρώνει την ίδια του την αποστολή.

Oπως και να έχει, η σπουδή πολλών φοιτητών του ΕΑΠ να πάνε φροντιστήριο για να τα καταφέρουν στις εξετάσεις επιβεβαιώνει εκείνους που υποστηρίζουν ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δύσκολα θα αλλάξει εάν από το δημοτικό δεν διδάξουμε στα παιδιά πως να μαθαίνουν και να αγαπούν τη γνώση, χωρίς να χρειάζεται να κυνηγούν μόνο το αποτέλεσμα παπαγαλίζοντας βιβλία...

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_08/09/2010_414168

Καλλιτεχνικές διαδρομές στην Ιστορία από μαθητές

Της Ιωαννας Φωτιαδη

«Ηθελα πολύ να λάβω μέρος για να τιμήσω την πατρίδα μου. [...] Δεν ανήκα σε σύλλογο, δεν είχα προπονητή, δεν ήξερα τη διαδρομή, με την επιμονή μου με δέχθηκαν. Αν και το ελληνικό κράτος αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, οι Ελληνες οργάνωσαν με επιτυχία τους Αγώνες». Αυτά εξομολογείται ο Σπύρος Λούης στο φανταστικό ημερολόγιό του, που με ιδιαίτερη μαεστρία συνέγραψε η Μαρία, μαθήτρια Δημοτικού στο Αίγιο. Η έκθεσή της, όπως και χιλιάδες άλλες από όλη την Ελλάδα, διαγωνίστηκε στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Κειμένου και Ζωγραφικής που διοργάνωσε ο Δήμος Μαραθώνα σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας, με την αφορμή της συμπλήρωσης 2.500 χρόνων από την ιστορική μάχη. «Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πολύ μεγάλη απόσταση. Η αφορμή της διαδρομής είναι τόσο σημαντική, που άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο προσπαθούν να μιμηθούν τον πρώτο Μαραθωνοδρόμο», αναφέρει στην έκθεσή της η Αριάδνη, μαθήτρια Δημοτικού του Τύμβου Μαραθώνα. «Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει τη σημασία της μάχης και να επισκέπτεται το Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου και τον τύμβο», σημειώνει η 11χρονη. Εκτός από τη Μαρία και την Αριάδνη, βραβεύονται σήμερα σε τιμητική εκδήλωση τρεις μαθητές από κάθε κατηγορία (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο) για τα γραπτά και τις ζωγραφιές τους, ενώ ειδικός έπαινος θα δοθεί στο Γενικό Ενιαίο Λύκειο Μυκόνου για τέσσερις ομαδικές εργασίες και στο 2ο ΙΕΚ Πειραιά για σχέδια μέσω υπολογιστή.

Ωστόσο, την προσοχή της κριτικής επιτροπής προσείλκυσαν ιδιαίτερα οι ζωγραφιές των μαθητών του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού. «Το μάθημα των Καλλιτεχνικών είναι ιδιαίτερα αγαπητό μεταξύ των μαθητών μας», εξηγεί στην «Κ» ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας, κ. Γ. Ζουγανέλης. Μέσω της ζωγραφικής οι κρατούμενοι-μαθητές μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα, όπως μαρτυρεί και η φιλοτέχνηση των τοίχων του σχολείου, που λειτουργεί από το 2005. «Ενθουσιάζονται με τέτοια projects και καταπιάνονται με πάθος», επισημαίνει ο κ. Ζουγανέλης. «Στο παρελθόν έχουμε πάλι διακριθεί σε projects με θέματα την “Guernica” του Πικάσο, την “Οδύσσεια” και την 100ή επέτειο από τη γέννηση του Γ. Ρίτσου». Φαίνεται, δε, ότι τα ηρωικά πρότυπα εμπνέουν περισσότερο τους μαθητές, που είναι πλέον μόνο άνδρες, πολλοί εκ των οποίων αλλοδαποί. «Παρά το ότι δεν είχαν πάει σχολείο στην Ελλάδα, γνώριζαν την ιστορία της μάχης», σχολιάζει η καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών, κ. Αικατερίνη Χατζηγιαννούλη. «Για όσους αγνοούσαν το ιστορικό υπόβαθρο, αναζητήσαμε πληροφορίες σε εγκυκλοπαίδειες». Από φωτογραφίες αρχαίων αγγείων, οι καλλιτέχνες του Κορυδαλλού αποτύπωσαν τα σώματα των μαχητών. Οι επτά βραβευθέντες μαθητές θα παραλάβουν την τιμητική πλακέτα από τον Δήμο Μαραθώνα μέσω των αντιπροσώπων-καθηγητών τους, μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_08/09/2010_414193

Αντισυμβατικές μέθοδοι για καλούς μαθητές

Αλλαγή του τόπου μελέτης, προσέγγιση με πολλούς τρόπους, δύσκολα... τεστ

The New York Times

Κάθε Σεπτέμβριο, εκατομμύρια γονείς καταφεύγουν στη... μαγεία προσπαθώντας να μετατρέψουν τους ξέγνοιαστους μικρούς παραθεριστές σε καλούς μαθητές. Φυσικά, πάντα οι συμβουλές στους φιλόδοξους γονείς είναι οι ίδιες: να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος μελέτης, να οργανωθεί το διάβασμα, να μπουν στόχοι και όρια. Φυσικά επιβάλλεται να ελεγχθεί το σχολείο, ώστε οι διδακτικές μέθοδοι να ταιριάζουν και να διευκολύνουν το παιδί.

Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι θεωρίες που κατά καιρούς διατυπώνονται δεν καθοδηγούν ουσιαστικά τους γονείς. Τα χαρακτηριστικά κάθε μαθητή και οι μέθοδοι διδασκαλίας βρίσκονται σε μια δυναμική σχέση την οποία κανείς δεν αποκρυπτογράφησε. Τα τελευταία χρόνια οι ψυχολόγοι απέδειξαν ότι διαθέτουν τεχνικές που μπορούν να βοηθήσουν όποιον ενδιαφέρεται να διαπρέψει στα θρανία, είτε πρόκειται για οκτάχρονο μαθητή είτε για συνταξιούχο που προσπαθεί να μάθει μια νέα γλώσσα.

Οι νέες τεχνικές αντιτίθενται στις «συμβατικές». Οι ειδικοί σήμερα λένε ότι ο μαθητής πρέπει να αλλάζει τον τόπο όπου μελετά και να μην επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε ένα μόνο αντικείμενο σε κάθε ώρα μελέτης, αλλά να προσεγγίζει συναφή θέματα. Πείραμα που πραγματοποιήθηκε το 1978 έδειξε ότι φοιτητές που μελετούσαν σε δύο χώρους, σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, γεμάτο αντικείμενα, και σε ένα που είχε θέα την αυλή, κατέκτησαν το αντικείμενο της μελέτης καλύτερα από συναδέλφους τους που περιορίστηκαν στο ίδιο δωμάτιο.

Αναλόγως η ποικιλομορφία του υλικού που μελετάμε κάθε φορά βοηθά στην καλύτερη καταγραφή του από τον εγκέφαλο. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν οι μουσικοί εδώ και χρόνια, γι’ αυτό όταν μελετούν αναμειγνύουν μουσικά κομμάτια, απλές σκάλες ή ασκήσεις για την τήρηση του ρυθμού. Επίσης μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση Psychological Science διαπιστώνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές στον τρόπο διδασκαλίας και μάθησης.

Oι ψυχολόγοι επισημαίνουν ότι το εξοντωτικό διάβασμα ακόμα και την τελευταία στιγμή πριν από τον διαγωνισμό μπορεί να αποφέρει καρπούς. Αλλά η υπερφόρτωση του εγκεφάλου με πληροφορίες της τελευταίας στιγμής είναι ακριβώς το ίδιο με το να γεμίζουμε μια φτηνή βαλίτσα με πολλά πράγματα. Το φορτίο παραμένει στη θέση του για λίγο και μετά όλα «σβήνουν». Αντίθετα, όταν ο εγκέφαλος «γεμίζει» σταδιακά και συστηματικά η γνώση παραμένει για πολύ μεγαλύτερο διάστημα. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί συμβαίνει αυτό. Ισως, όταν ξανάρχεται σε επαφή με υλικό που έχει λησμονήσει, το «ξαναμαθαίνει» προτού προσθέσει τα νέα στοιχεία. Και αυτό ενισχύει το σύνολο της γνώσης.

«Η λήθη είναι φίλη της γνώσης», εξηγεί ο δρ Κορνέλ του Γουίλιαμς Κόλετζ. Οταν ξεχνάς κάτι μπορείς να το ξαναμάθεις καλύτερα όταν το συναντήσεις.

Τέλος, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι εξετάσεις ή καλύτερα τα τεστ αποτελούν ένα θαυμαστό και αποτελεσματικό εργαλείο εκμάθησης, και αυτό διότι δεν μετρούν απλά τη γνώση· τη μεταβάλλουν, τη σταθεροποιούν και την κάνουν πιο σημαντική.

Επίσης, όσο πιο δύσκολα είναι τα τεστ τόσο καλύτερα, διότι όπως λένε οι ερευνητές όσο δυσκολότερα θυμάσαι κάτι τόσο πιο δύσκολα το ξεχνάς. Σίγουρα, καμιά από αυτές τις τεχνικές δεν θα κάνει ένα μαθητή του μηδέν άριστο. Ομως, όλες δίνουν στους γονείς και τους μαθητές κάτι που δεν είχαν ποτέ έως σήμερα. Ενα σχέδιο μελέτης, βασισμένο σε επιστημονικές αποδείξεις.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_08/09/2010_414180

Η παιδική κούνια... άλλαξε τον άνθρωπο

Πηγή:

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11386&subid=2&pubid=28578955

Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους έπαιξε η... παιδική κούνια, σύμφωνα με έρευνα

Ο Τίμοθι Τέιλορ του Πανεπιστημίου του Μπράντφορντ ισχυρίζεται ότι το μέγεθος του ανθρώπινου εγκεφάλου αυξήθηκε λόγω της επινόησης της παιδικής κούνιας.
Η σύλληψη της κούνιας έκανε δυνατή την πιο αργή ανάπτυξη και επέτρεπε στους μη ανεπτυγμένους απογόνους τόσο να επιβιώνουν όσο και να ακμάζουν και σωματικά και πνευματικά.
«Το στυλ του καγκουρό είχε ως αποτέλεσμα οι πρώτες γυναίκες πρόγονοί μας να γίνουν μαρσιποφόρες, για να κουβαλούν τους νεαρούς απογόνους τους έξω από την κοιλιά τους» εξηγεί ο δρ Τέιλορ στο βιβλίο του, «The Artificial Ape» («Ο Τεχνητός Πίθηκος»). «Η εφεύρεση της κούνιας, που επέτρεπε σε περισσότερα παιδιά να μεγαλώνουν με επιτυχία μακριά από το γυναικείο σώμα, έκανε αυτομάτως ανύπαρκτο τον περιορισμό και οδήγησε σε αύξηση του μεγέθους του κεφαλιού, αλλά και του εγκεφάλου». Πριν από την εφεύρεση της κούνιας, που χρονολογείται, σύμφωνα με τον Τέιλορ, τουλάχιστον πριν από 2,2 εκατομμύρια χρόνια, όταν ο ανθρώπινος εγκέφαλος άρχισε ξαφνικά να μεγαλώνει, ήταν πιο πιθανό να επιβιώσουν τα σωματικά αναπτυγμένα παιδιά γιατί το να μεταφέρει κάποιος μικρότερα παιδιά ήταν δυσκολότερο, δεν συνέφερε οικονομικά και συχνά ήταν επικίνδυνο.
Οι μητέρες που κρατούσαν τα παιδιά στην αγκαλιά τους κινδύνευαν περισσότερο από επιθέσεις από αρπακτικά ή άλλους ανθρώπους από τις μητέρες που χρησιμοποιούσαν κούνιες. Επίσης οι πρώτες ήταν λιγότερο παραγωγικές μην έχοντας για πολλές ώρες ελεύθερα τα χέρια τους.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η εφεύρεση της κούνιας επιμήκυνε τεχνητά την ανθρώπινη κυοφορία, σύμφωνα με τον καθηγητή. Προηγουμένως, η κυοφορία ολοκληρωνόταν στη γέννα και μόνο τα πιο ανεπτυγμένα παιδιά επιβίωναν, καθώς είχαν λιγότερο χρόνο ανάγκη να μεταφέρονται στην αγκαλιά της μητέρας τους. Ομως το κεφάλι τους και το μέγεθος του εγκεφάλου τους ήταν αυστηρά περιορισμένο από το μέγεθος της λεκάνης της μητέρας τους. «Χρησιμοποιώντας την κούνια, οι πρόγονοί μας έγιναν εξυπνότεροι» καταλήγει ο Τέιλορ.

Ο πατέρας και το μεγάλωμα των παιδιών του

Πολύς λόγος έχει γίνει για τη συμβολή των μαμάδων στο μεγάλωμα των παιδιών τους. Τι γίνεται όμως με τον πατέρα; Αρκετά συχνά ακούμε πως ο πατέρας είναι απών, πως δεν ασχολείται με τα παιδιά, δουλεύει πολλές ώρες, όταν έρχονται τα δύσκολα, φεύγει και αφήνει τη γυναίκα του να τα βγάλει πέρα με τα παιδιά. Η μητέρα και ο πατέρας είναι διαφορετικά πρόσωπα και ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο απέναντι στα παιδιά. Το σημαντικότερο είναι ο ένας να αναγνωρίζει στον άλλο τη δική του λειτουργία και το δικό του ρόλο στην οικογένεια, αλλά κυρίως να αναγνωρίζει και να υιοθετεί ο ίδιος τη δική του λειτουργία ως γονιός στην οικογένειά του.

Ο πατέρας είναι σημαντικό πρόσωπο τόσο στη ζωή της γυναίκας του όσο και στη ζωή των παιδιών του. Από την αρχή, από την εγκυμοσύνη, η παρουσία του και η στήριξη που παρέχει στη γυναίκα του, βοηθά τη μητέρα να βιώσει θετικά την εγκυμοσύνη και εκείνη με τη σειρά της να τροφοδοτήσει συναισθηματικά το μωρό.

Η συμμετοχή του πατέρα στη φροντίδα του μωρού μετά τη γέννησή του, βοηθάει αφενός τη μητέρα, αφετέρου εμπλουτίζει τη ζωή του παιδιού, καθώς του δίνει τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με ένα άλλο πρόσωπο, εκτός από τη μητέρα. Η μητέρα και ο πατέρας έχουν διαφορετικό τρόπο επαφής με το μωρό τους. Συνήθως η μητέρα είναι πιο προστατευτική και χρησιμοποιεί περισσότερο αντικείμενα, για να παίξει με το παιδί, ενώ ο πατέρας χρησιμοποιεί πιο πολύ το σώμα του στο παιχνίδι, ενθαρρύνει την περιέργεια του μωρού, το παροτρύνει να συνεχίσει την εξερεύνησή του, είναι πιο δραστήριος απέναντί του.

Το μωρό που από την αρχή έχει στη ζωή του την ενεργητική παρουσία του πατέρα του γίνεται δραστήριο, καθώς μεγαλώνει, ζωηρό, κατακτά νέες δεξιότητες, γίνεται πιο κοινωνικό, έχει αυξημένεη αυτοεκτίμηση και τα καταφέρνει καλά στο σχολείο.

Η εμπλοκή του πατέρα στη ζωή του παιδιού του είναι αποτελεσματική, όταν αναγνωρίζεται στο λόγο της μητέρας. Όταν η παρουσία του πατέρα είναι επιθυμητή από τη μητέρα, τότε και οι δύο μπορούν από κοινού να συμμετάσχουν ενεργητικά στο μεγάλωμα του παιδιόυ τους. Βεβαίως είναι σημαντικό να μπορεί ο πατέρας να μπει στο ρόλο του και στην πατρική του λειτουργία.

Επικίνδυνα για τα μικρά παιδιά τα αθλήματα των μεγάλων;

Κάνουν το γύρο του κόσμου με σκάφος μόνα τους, σκαρφαλώνουν στις ψηλότερες κορυφές του κόσμου και τρέχουν σε αγώνες μηχανών. Είναι όλα τους παιδιά, μερικά από τα οποία δεν έχουν συμπληρώσει την ηλικία για να δουν χωρίς συνοδό μια ταινία στο σινεμά.

Την περασμένη Κυριακή, ένας 13χρονος έγινε ο μικρότερος σε ηλικία αναβάτης αγωνιστικών μηχανών που έχασε τη ζωή του στην πίστα της Ιντιανάπολις των ΗΠΑ, όταν έπεσε από τη μηχανή του και στη συνέχεια χτυπήθηκε από 12χρονο αναβάτη, εγείροντας το ερώτημα: Πόσο μεγάλος πρέπει να είναι κάποιος όταν μιλάμε για τέτοιου είδους ακραία αθλήματα;
«Δεν είναι απλά μικροί ενήλικες», δήλωσε ο δρ. Λάιλ Μιχέλι, διευθυντής του τμήματος αθλιατρικής στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης. «Τα παιδιά είναι διαφορετικά, πρέπει να προστατεύονται από την κοινωνία». Ο Πίτερ Λενζ έπεσε από τη μηχανή του στη διάρκεια του γύρου προθέρμανσης και μετά χτυπήθηκε από τον 12χρονο Χαβιέ Ζαγιάτ. Παιδιά που ξεπερνούν τα όρια δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο Μότσαρτ συνέθετε μουσική όταν τα άλλα παιδιά της ηλικίας του μάθαιναν το αλφάβητο, ενώ ο Τάιγκερ Γουντς έδειξε τις ικανότητες του στο γκολφ ήδη από δύο ετών.
Ωστόσο, όπως επισημαίνουν πολλοί παιδοψυχολόγοι, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ακαδημαϊκές ή πολιτιστικές δεξιότητες και τα παιδιά που ρισκάρουν τη ζωή τους. Ο 13χρονος Τζόρνταν Ρομέρο έγινε ο μικρότερος σε ηλικία κατακτητής της κορυφής του Έβερεστ, η 16χρονη Τζέσικα Γουότσον έκανε τον περίπλου της Γης χωρίς βοήθεια, ενώ η 14χρονη Ολλανδή Λόρα Ντέκερ επιχειρεί να καταρρίψει το ρεκόρ της Γουότσον.
«Πολλοί έφηβοι, από φυσική άποψη, μπορούν να κάνουν παρόμοια πράγματα με τους ενήλικες επειδή ο σωματότυπος τους έχει διαμορφωθεί και έχουν μυϊκή δύναμη», δήλωσε ο Ρόμπιν Σίλβερμαν, ψυχολόγοις που ειδικεύεται στην παιδική και εφηβική ανάπτυξη. «Εκεί που κάνουμε λάθος είναι ότι αυτοί οι έφηβοι έχουν πρόβλημα με τον παρορμητικό έλεγχο, τη διαχείριση του άγχους και την αφηρημένη σκέψη. Πρέπει πραγματικά να καταλάβουν τους κινδύνους». «Αν κάτι τους ενθουσιάζει θέλουν να το κάνουν, δε σκέφτονται τις πιθανές επιπτώσεις όπως κάνουν οι μεγάλοι», πρόσθεσε.
Σε κάποιες περιπτώσεις, οι ίδιοι οι γονείς δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να επιβάλουν όρια στη συμπεριφορά και τις επιθυμίες των παιδιών τους, όπως επεσήμανε η Κίκι Βάινγκαρτεν, εκπαιδευτική και οικογενειακή σύμβουλος. «Έχεις κάποιους γονείς που απολαμβάνουν τη διαφορετικότητα των παιδιών τους». Ενώ, κάποιοι άλλοι γονείς, ανησυχούν μήπως τα παιδιά τους δεν τους συμπαθήσουν. «Όχι, δε χρειάζεται να είσαι ο καλύτερος φίλος τους, πρέπει να είσαι μια φιγούρα με αρχές», επισημαίνοντας ωστόσο ότι δεν θα πρέπει όλοι οι έφηβοι να μεταχειρίζονται ως ανεύθυνοι, γιατί έτσι εμποδίζεται η ανάπτυξη της εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης τους.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες Associated Press

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_02/09/2010_353529

Στην εργασιακή μετανάστευση στρέφονται οι νέοι

Ολοένα και αυξάνεται ο αριθμός των νέων που αναζητούν εργασία σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυξάνεται το ενδιαφέρον των νέων Ελλήνων ηλικίας έως 35 ετών που επιθυμούν να αναζητήσουν εργασία σε κάποιο άλλο κράτος μέλος της Ε.Ε. σύμφωνα με την απάντηση του Επιτρόπου σε θέματα Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Ένταξης κ. Andor έπειτα από σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Γιώργου Παπανικολάου.
Συγκεκριμένα, στις αρχές του καλοκαιριού υπήρξαν 8.709 ελληνικά βιογραφικά σημειώματα που καταχωρήθηκαν στο EURES (ευρωπαϊκή πύλη για την κινητικότητα στην εργασία) και η Ελλάδα κατέλαβε τη δωδέκατη θέση από τα 27 κράτη μέλη. Η Ισπανία είχε τον υψηλότερο αριθμό αιτήσεων (81.298), και ακολούθησαν η Ιταλία (63.444) και η Πολωνία (30.523).
Όσον αφορά την ελκυστικότητα των διάφορων χωρών, ο υψηλότερος αριθμός κενών θέσεων εργασίας που δημοσιεύθηκαν στο EURES στις αρχές Ιουνίου ήταν στο Ηνωμένο Βασίλειο (378.000), στη Γερμανία (226.000), στη Γαλλία (46.000), στην Ολλανδία (41.000), στην Αυστρία (40.000) και στη Σουηδία (35.000).
Ο κ. Παπανικολάου τόνισε ότι πολλοί νέοι αναγκάζονται λόγω των μειωμένων ευκαιριών που προσφέρονται στις χώρες προέλευσής τους να μετακινηθούν στο εξωτερικό προς αναζήτηση καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Αρκετοί μάλιστα προσπαθούν να επιτύχουν στους διαγωνισμούς της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Επιλογής Προσωπικού (EPSO), προκειμένου να βρουν θέσεις εργασίας με υψηλότερες οικονομικές απολαβές αλλά και καλύτερες εργασιακές συνθήκες. Παρ όλα αυτά, υπογράμμισε πως είναι απαραίτητη η διεξαγωγή μιας συγκριτικής μελέτης που να αποκαλύπτει ποιά κράτη μέλη ανήκουν στην προτίμηση των νέων και ποιά είναι αυτά που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη διαρροή εγκεφάλων (brain drain).
Ο Επίτροπος Andor συμμερίστηκε την άποψη του Έλληνα ευρωβουλευτή σημειώνοντας πως δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα ακριβές στοιχείο σε επίπεδο ΕΕ όσον αφορά τα επαγγέλματα που παρουσιάζουν τα περισσότερα προβλήματα και οδηγούν τους νέους να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας στο εξωτερικό.
Εξάλλου, οι στατιστικές της ΕΕ που διατίθενται σήμερα δεν δίνουν μια ευθεία απάντηση σχετικά με τον αριθμό των προσώπων που διακινούνται εντός της ΕΕ για να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες απασχόλησης. Οι πιο πρόσφατες στατιστικές για τη μετανάστευση που δημοσιεύονται από την EUROSTAT δείχνουν ότι περίπου 1,3 εκατομμύρια υπήκοοι της ΕΕ (συμπεριλαμβανομένων 1,2 εκατομμυρίων ατόμων ηλικίας 15-64 ετών) μετανάστευσαν σε άλλο κράτος μέλος το 2008. Αυτός ο αριθμός αντιπροσωπεύει περίπου το 0,3% του συνολικού πληθυσμού και το 0,4% του ενεργού πληθυσμού.
Επιπλέον, σύμφωνα με πρόσφατες στατιστικές από την έρευνα για το εργατικό δυναμικό (τελευταίο τρίμηνο 2009), περίπου το 2,6% του γενικού πληθυσμού σε ηλικία εργασίας στην ΕΕ είναι υπήκοοι της ΕΕ που ζουν σε άλλο κράτος μέλος. Οι υπάρχουσες στατιστικές για τη μεταναστευτική ροή μέσα στην ΕΕ δεν καταγράφουν κανένα λόγο για τη μετανάστευση (όπως απασχόληση, επανένωση των οικογενειών, σπουδές, κ.λπ.).
Ο κ. Παπανικολάου δήλωσε: «Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σύγχρονο μεταναστευτικό κύμα, με μοναδικά χαρακτηριστικά, όπου νέοι Έλληνες επιστήμονες αναζητούν μαζικά τρόπους φυγής προς το εξωτερικό. Το φαινόμενο αυτό στερεί στην Ελλάδα καταρτισμένο δυναμικό υπονομεύοντας εκ των πραγμάτων το αναπτυξιακό μέλλον της χώρας. Είναι απαραίτητο τα όποια μέτρα λαμβάνονται να έχουν σαφή αναφορά στις προοπτικές απασχόλησης, στην καταπολέμηση της ανεργίας, στην κατάρτιση και την καινοτομία. Ανάπτυξη χωρίς επιστημονικά καταρτισμένο εργατικό δυναμικό δεν νοείται».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ